Słowa, tożsamość, emocje
Archiwum
łemkowskiego radia
O kulturze, ludziach i miejscach Łemkowyny.
Podkasty, rozmowy, wspomnienia, muzyka.
Odc. 411
Русиньского „Нобела“ заслужать собі далшы
Opis odcinka
Вступне до контроли: Русиньского „Нобела“ заслужать собі далшы - Без літературы не буде язык.
Streszczenie po polsku (automatyczne)
Komentarz dotyczy potrzeby wznowienia Nagrody Aleksandra Duchnowicza za literaturę rusińską; prowadzący przypomina, że w ostatnich latach nie była ona ogłaszana ani przyznawana. Jako przyczyny przerwy wskazuje brak finansowania oraz wątpliwości jury, czy co roku pojawiały się utwory warte nagrodzenia. Zdaniem prowadzącego literaturze należy się ważne miejsce w kulturze rusińskiej, a po kilku latach pojawili się autorzy i teksty, spośród których można byłoby wybierać kolejnych laureatów.
Automatyczna transkrypcja
Вступне до контролі коментар Петра Медведя Думам же безпохыбности може быти згодны в тым же література є єдном із важных єдным із найважнійшых елементів культуры народа і возродний рух по <unk> році того был свідомой О тім свічы тіто же Карпаторусиньскій Научный Центр Воєных Штатах Америкы в <unk> роках основал і уділювал премію Александра Духновича за русиньску літературу Русиньского нобеля за літературу діставили тото найліпшы авторы і найліпшы творы котры ся в маленькій но многораз найслабшым што до літературы народі появили Бронзовый карпатскій медвідь котрого дістал каждый лавреат преміі стал символом русиньской літературы першой класы літературы котра часто не была лем яку спровінчнов але світовом літературом котра мала пронес тот бонус же была написана в нашым материньскым языку Як знаме послідніх пару років премія Александра Духновича за русиньску літературу не была ани выголошена ани уділена Мало то мінімально <unk> причыны Тота перша была економічна долгорічна русиньскы меценат Штефан Чепа веце не годен был спонзорувати літературну премію Но Того аж тако проблему не мусило быти Та цілосвітова русиньска комрита якє бы не знал што не было мусит найти грошы котры ани нисут не знам якы великы жебы зорґанізувати премію дати зробити трофей і нагородити лавреата Друга причына была дакус веце складна Памятам на розговор з професором Маґочом в котрым сме бесідували о тім ци мат смысел каждый рік уділювати преміів До справдовых ґвардів русиньской літературы смы вже як бадь знагородили вшыткых лавреа акция не повторят а молод ся припадно новша ґенерация авторів часто не досягувала якост котра бы мала быти нагороджена І так журі собі даколи барз мусила ламати голову кому з проголошеных авторів премію дати Результатом тых двох фактів є же од посліднього лавреата перешло пару рочків і премія Александра Духновича за русиньску літературу яка бы запала порухом Лем же то є хыба І я сам был успоминаньом розговорі з Маґочом зато жебы не уділювати премію каждый рік поклянато не сут якосны творы але не думал єм тым жебы премія мала цалком скінчыти А дне знам же ани не можеме заперти за ню двері і зохабити єй минулости По перше література є єдным з найважнійшых найосновнійшых елементів культуры народа і она має мати своє місце включно оціні в нашым Русині по другє літературны преміі звекшуют інтерес суть мотиваций і проавторів жебы творити Русиньска премія звекшує інтерес і мотивацию авторів жебы творили по русиньскы Но і по третє ситуация ся за тых пару років што премія уділена не была даку змінила В остатніх роках можеме видіти головно на Підкарпатю молодых авторів не всевіком але творчостю молодых а ведеме такых авторів і в інчых частях нашой русиньской териториі котры пишут і медже котрыма бы сме знали выбратий уж і якосны творы Вірю же кєбы по роках што премія не была жури засіла і мала выберати приголошены творы днес бы уж не стоял вопрос так ци обше уділювати але жебы реально роздумувала кому уділити Русиньского нобеля за літературу собі несреально заслужат дальшы авторы а русиньска література собі заслужыт престіжну премію Медже часом сме выдумали даякы інчы преміі за вшелеякы інчы уменя але забыли сме на єдну і з основных Без літературы не буде язык Без языка не будеме пучаси ани вернейме ся о добрій традициі котра зачала вдяка Штефанові Чепові A да Петро Мадвій Пряшів