The archive of
Lemko radio

Владимір Хыляк Повісти оповіданя Том ІІ Руска Доля Част <unk> розділ <unk> Оминеме зас пару років як близкавиці рознесли ся по світі вісти о страшенным поражыню австрийской арміі під Садовом і о маршы побідителя просто на відень од взятя під ярмо столиці вратувала ся Австрия лем з скором пропозицийом понижаючых змістом пертрактаций на якы противна сторона ся згодила Вступиме в тот час до єдного шлягоцкого польского дому в Ґалициі В невеликым салоні видиме дві жены заняты чытаньом Старша з них презерат горячково свіжы ґазеты зас молодша внурила ся з незвычайным заанґажуваньом в чытаня приватных листів І зас прийде ся нам діждати з вільністю для нашой отчызны повіла о хвилю старша В Австриі была ціла наша надія але і тоту розсудила Садова так легко і без сліду гейбы медляну баньку А в мирных пактах ніт а неслівця о Польщы Ох Ох гейбы одголосом одбыло ся подібне збыхніня в грудях молодой дівкы Імаґінне вушеґма мал Вандзі перебыват тепер ранений офіцер молодий і вродливий як пише она Безсомнівно выйде з того амоглет кєд неінтересуючий романс Вандзячий не выпустит безхосенно з рук той нагоды Тия двісю заєдно маш порожньо в голові рекла з наготом мати Забываш о обовязках польской патріоткы на першым місци ойчызна а пак доперва потребы власного серця Ци без Польщы не мож найти коханя звідала наівні дівка Мій погляд інчий нич не збуде ся моя ідеальна любов котра выполнит моє серце а ойчызні ани хыру Тифана тистка дівусь Дочыста так заєдно мрию о мужчыні котрого припадком познам пак покохам і стану з ним під вінці З той страны завидую Ванді Гей она мешкат при головній дорозі і не хотіячи дахто вступит до єй обысся А до нас До такой оддаленой од світа глушы хто трафит Хоц і глуша єднако не мож нарікати же не приходят ту молоды шварны і честны хлопці Сама знаш кілько іх старало ся о твою руку Чом єс не выбрала дакотрого з них Єдну Тя мам Не хочу ты намітувати волі маш полну свободу розпоряджувати серцьом і руком Та вшытко єдно прикро мі же одмовила єс вшыткым Мондє одповіла Ядвіся з пафосом Як можеш мамось вымагати од мене жебы м ся на ціле жытя приковала до єдного з тых бездушных балванів до тых автоматів Ниєден з них не зна што то за звір рогатий ци чубатий Жог Санд Поль декок ци су ціла конверсация з нима обертат ся попри навозі або пропінациі Мій ідеал інчий мі подабают ся лем войсковы То цілком одмінний нарід прекрасны смілы з концептом веселы А як гарді вызнают они свою любов Твоюрідна сестра Бася оповідала мі же єй оберлейтант піл годины клечал при єй ногах і цілувал рубец єй сукні нич она милостиві рішыла ся піднести го Чысто як в повістях романсах Ты заєдно мриєш коли ся опамяташ Чом то ани єден з них до нас не вступит збихнула глубоко дівка незважаючы на мамину увагу А пхо по шег мао Пришла мі Пречудовам мис сель не было бы добрі кєд бы сме сой записали даякого раненого офіцера Што ти приходит до головы зачудувала ся Матір Нич особливого такому датепер Вірмі мамо же вшыткы обывателі закладают в своіх домах шпіталі для раненых офіцерів пише мі о тым Вандзя Мати заміст одповісти покывала головом І мы можеме так зробити продолжала Ядвіся приняти двох трьох чым вецетым ліпше буде з чого выберати Кєд бы жыл твій отец не была бы м противна тому желаню одповіла матір Але днес нам женам самым в хыжы не выпадат обслугувати мужчын штобы на тото повіл світ Нич не повіст проконувала дівка Бо така мода днес што жены обслугуют раненых вояків А хто обслухувал раненых повстанців як не мы Памяташ мамусь Хоц за тото они по простацкы одплачували нам Обивателько подай воды обывателько забавляй мя бо мі ся прикрыт Обивателько заспівай мі бо не можу заснути Тф Мерзка аж і споминати о них Того од австрийскых офіцерів ся не боіго они за грачны взглядом жен Не знатя што на то мати хотіла одповісти бо в тій хвили дало ся чути міцне мож повісти імпертинентскє дурканя до двери безпосередньо за котрым не чекаючы на запрошыня голошол жолнір Выпростувавши ся як струна загадал чудацкым языком нашых вояків перекручаючы рускы слова на польску форму і мішаючы іх з німецкыма Моє паньство ласкаве цідил він махінальні гейбы рапорт здавал пред старшыном прошу вас о єдну артікейт для мого пана Мій пан офіцер ранений на войні выздоровіл дакус і в лазареті і казал ся вести до Ватерлянду Та наглі заслаб в дорозі Лежыт на возі гейбы ґанс Крепір і не знатя што з ним робити Ни з ним дозаду ни до переду Будте так добры паньство і приймийте го ласкаво на даяку днину Може ся обачыт кєд сой одпочне або може бодай і до памяти приде а пак уж сам забефелює што з ним дале робити Мати і дівка пізрили по собі в очах ядвісі хоріло желаня котре матери не было трудно одгаднути Добрі давайте го буде мало выгоду на яку нас лем стати Янє мате ушу Поможте тому жолнірьови перенести хворого офіцера до синього покоіка розказала ядвіся і дораз поспішыла там жебы самій постелити для недужного Не опущала ся днес на покоівку З помочом службы перенесено раненого до призначеной комынаты был цілком без памяти і лем короткій оддих ци тихій ойк коли тупавы слугове дітхли ся його раненой ногы проявляли же тліє в ним іщы іскра жытя Тот невтішений стан хворого зневолил дідичку же післала она найбыстрійшы коні до міста по дохторя Завдякы тому о дві годины фельдер уж был на місци обізрившы недужного уж самым лицьом высловил його стан промымрал він зо вченом міном Бандажы посводили ся рана ся одновила Тозле Єднако є надія же хворий як видно тугій міцний хлоп выздоровіє лем до іменту выполняти моі рекомендациі Каждого дня приізджал доктор та заєдно хмарил чело з незадоволіньом Пят дни минуло а хворий все іщы не приходил до памяти За долго виділо ся тото ескуляпови Заран рішыт ся остаточні в тоту ци в тоту страну Преконувал Вірний прибічник не одходил ани на крок од постели свого пана Коли тот в горячці сплітал ци зрывал ся з постели він втишол го словами якыма присиплят ся дітину Пят ночы запоряд не спал подримкувал лем на креслі на тілько на кілько хворий был спокійнійший В піл сні не зауважыл вірний слуга як двері отворили ся тихісо і ґу по постели приступила тихым кроком Ядивіся Не виділ як єй чорны оченята всмотрювали ся до блідого лиця вродливого офіцера не виділ і того як недужний отворил своі мрачны очы і взрівшы дівку протягнул ґу ній рамена і розпукливым голосом скричал Маричко Доперва товды привічник ся обудил і не лишыл ядвісі тілько часу жебы могла бы мкнути ся непостережено змушена остати старала ся оправдати предслугом свою приявніст Зачула єм в сусідній комнаті же ваш пан барз неспокійний і пару раз зйойчал Пару раз зачудувал ся прибічник Значыт того єм здримнул ся І я была переконана же вы заснули зато пришла єм вас обудити підхватила дівка Дякую Вам панночко за добре серце ой бо і є закымбанувати Такій честний добрий паниско Слуга мал ачий оготу до бесіды Оприкрыло ся му быти німым за пят дни Спохватила тото і єдвіся і не понагляла ся одходити Але і завзятий продолжал слуга ледво зашкаролпила ся в лазареті рана Піду говарит домів до матери там ся може вылижу А хоц бы м іх гмер повідат та не на чужыні Ци не так охриме звідує ня Я потакнул бо знам же найлегше гмерати на своім пецу А далеко його рідне місце звідала я двіся Або я знам ід тай ід хварит до мене Яти уж повім де з дорогы збочыти де ся сперти Тай збочыл до вас спер ся в постели Як ся зове тот офіцер Іван Солодканич был єм в него за Форишыца коли был він іщы першы раз офіцером жаль днеска был бы він кєд не майором та бодай капітаном вшыткы го любили та што ж біда го нашла на гладкій дорозі Як то Не розумію Бах І я панночко Днеска іщы не розуміл як ся тото стало Посварил ся з якысым капітаном о якыся дівча Гварят о сестру Кє бы то была Сварня по нашому вычупчыла бы ся порядній была бы правда того хто на верхы А то Горячы люде дораз на жытя і смерт Стріляли до ся і мій пан так щестливо пукнул до тамтого же нон ся кобортнул і веце не стал А потім што звідувала з явным зацікавліньом Ядвіся Што Тото што обычні по такій істориі быват Мого пана здеґрадували на простого воячка а я уж не был єм му потрібный Та служыли мы в єдній компаніі были мец під Маджентом і Сольфарейно Він летіл як шалений до огня хоц єм го остерігал же нашто ся му тото придаст кєд ся даст забити Та господ і пречыста захранили нас По войні він пішол на фестунґ а я на урляп Аж на теперішню войну зас ня покликали і застал єм мого давного пана зас офіцером Зачынал іщы раз од простого і дослужыл ся Та што му з того Кєд бы был хоц бы під садовом сплезеруваний ни дивоты ни жалю бы не было Бо там куль як комары кого чловека бранчали А то на Форпочтах чортна якым способом взяла ся вража куля з за корча трафила в коліно таі авс Маричко змигуй ся не втікай придомном В хорячці скричал зас хворий Ядвіся усунула ся до темнійшого кута комнаты Та было то збыточне бо солодканеч на отверал очы Маречка то його сестра про котру таку біду на ся звалил выявил Охрым Дівча попращало хворого спілчуючыма очами остал при ним лем слуга Правду проповіл лікар неміч Івана зачала ся пересилювати По горячковым поплітаню наступил несподівано спокійний сон котрий покріпил го так же іщы того самого дня пришол він до памяти З зачудуваньом позерал по комнаті Де я Што зо мном Слава тобі господи втішыл ся голосно прибічник А то ты Огрим Повідж де я Припоминам сой же іхал єм домів до матери Правда щырісінька правда лем о тым не знате же раптом ся вам погіршало о світі сте не тямили Уж пят дни вашых положных закватерувал єм Вас ту во дворі Во дворі Чый то двір Які сой вдовы по дідичу і єй дівкы Гардого і доброго дівчате Старала ся о ваше здоровя та не бесідуйте уж веце пане лейтенант бо дохтор заказал дівча яка она Та на тото і дальшы звіданя Охым уж не одповідал лем з милостивым пізріньом зложыл палец на уста чым дал офіцерови до зрозумліня же бесіда му вредит Тым способом Солодканич втишыл ся і оне долга попал в глубокій сон Входяче сонце з ранішнього дня застало Івана уж пробудженым Казал він отворити выходяче на загороду вікна і лакомо вдигал пахняче повітря Было му легше мысли што попутали ся як ниткы мало помалу зачали завивати ся до клубятка і припомнул сой Іван што в своіх снах виділ гейбы през хусту гму образ баричкы нахыляла ся над ним Виділо ся му же то заправды была маричка лем в образі тым была гейбы каппинка чужости Дале припомнул сой же він недалеко од рідной хыжы од коханой матери та болістна туха засковынчала в ним Понеже знал што в своій недузі не так скоро явит ся дома Дохтор што днеска зас пришол был цілком задоволений з пациєнта Два тыжні спокою гварил він по чым будете могли проходити ся о кулях по комнаті але і то барз осторожні жебы не перетяжыти раненой ногы Во всякым разі пред <unk> тыжнями не думайте о дорозі Солодканич вольом невольом мусіл іти за рекомендацийом докторя хоц прикро му было же не міг так скоро як серце його прахло дістати ся на отчызну Несвойому было і зато же так долго мусіл корыстати з хостинности незнаємых люди при тым жен хтіл познати іх і оправдати ся з клопоту якій причынил ім свойом неспосібністю Та на разі не виділ способу якым мал тото вчынити сам не міг явити ся в салоні а просити іх до себе не выпадало Минул тыжден Румянці што вказали ся на його поблідлых лицях свідчыли видимо же з його здоровьом скоро ішло ґу ліпшому міг уж двигнути ся з постелі і при помочы слугы сісти ся в фотели Старша пані казала вас звідати ци могла бы ся днеска з вами віддвидіти рапортувал Охрым Тохо лем желал солотканеч і в одповіди выслал слуху зо запрошыньом Пані чекают вас в сусідній сали донюс вернувшы ся слуга і ял бхати через двері фотель зо своім паном На софі сідили знаємы нам жены дідичка Вдова і єй дівка Ядвіся На вид остатньой солодка ничови мимовильні вырвал ся притлумлений оклик зачудуваня так што обіжены враз ожезли ся і звідали ци припадком не погіршало ся му ци не чує болю Звіданя тото опамятало го Заправды шановны даме з пекла мярана та уж минул біль Не тото єднако было причыном оклику Сердечний Іван скламал Взрівшы ядвісю здуміл він над ражучом подобністю єй лиця з Маричкіным В першій хвили был переконаний же видит перед собом кохану сестру та почувши єй голос чужый для него і нияк неподібний до оного деликатні дзелен каючого з срібром маричкінчого голосу котрий был він по тількых роках медже тисячом бесідливых жен розріжнил зрозуміл же ся мылит Пак пізрившы побіжні на Ядвісю переконал ся же при велькій подібности єй до маричкы мож єднако найти ріжниці Волосє Ядвісіне было темняве при маричкі ним ясно злотистым очы ляшкы горіли міцным огньом а уста єй были гордо затиснены Коли в очах маричы іграла дітиняча порожніст а через ґамбочкы легко отворены в невинным усміху сияли як перлы білы дрібны зубкы Бесіда зачала ся од обычного медже незнаємыма взаємного представліня Барз мі прикро зачал Солодканич звертаючы ся до дідичкы же єм Вам шановна пані наробил вельо клопоту своім ту перебываньом Щыро Вам дякую за дотеперішню безкорыстну поміч і наперед прошу выбачыня же змушений єм надужывати вашой гостинности найменше іщы через місяц Сомнівам ся же годен єм прийти до сил на тілько жебы пустити ся в дальшу дорогу Дайте покій пане перервала дітичка як не прикрый то припадок Та вдячна єм му же дал нам можливіст познати мужнього офіцера та жебы сме могли ближе ся зазнаємити а надію ся і ґу приятельскым одношыням прийти конечным є лишыти вшыткы комплименты Бачте товды пане жебы м не мусіла гнівати ся на вас І я той мысли Та на тот раз вы на повашій стороні милостива пані вырахуєте за порожній комплимент тото што я щырі одчувам Лижме спір о тым нич познаме ся ближе Днеска приймийте оне певніня што мы доложыме всякых старань жебы час Вашого ту перебываня вчынити як найприємнійшым Розпоряджайте ся в нашым домі як во своім мате дяку выбрати ся на прогульку товды коні зо станґретом будут на Вас жыдати Сомнівам ся ци буду міг Вашу жычливіст похоснувати смутно зауважыл Солодканич А я ся не сомнівам я вірю же они долго будете здоровы та до того часу мам за обовязок не пустити вас оддале аж цілком прийдете до силы Днес дякувати Богу мати єй на тілько же бодай з помочом слугы можете ся перемістити з комнаты до комнаты Жебы вам смутно набыло можете корыстати з форте піяно Жалую сам не знам грати але слухати граня годен єм за три дни і три ночы без спаня Я тіж вам в тым не поможу засміяла ся дідичка Та зато ваша прекрасна дівка владіє ачийтом штуком зауважыл солодка лич і звернул очы на ядвісю В долгым моім сні чуєм якійсы гармонійны тоны і чудесны мельодиі котры присмирили біль лагодили горячку і під влияньом того солодкого граня чул єм ся спокійнійший як лелючена матірю дітина Кєд хочете та можете корыстати і з нашой невеликой бібліотекы мішала ся поспішні мати Што ся тычыт сніданя і полуденку то лишам в вашій воли Хочете быти в нашым товаристві або кажете накрыты в своій комнаті Іщы єм лем онах може быти остану ним на старіст кєд Товариство Хворого не буде для вас Дост перервала дідичка Служба накрыла стіл до кавы Іванови здавало ся же він в знаным собі домі дідичка свойом гречністю і повагом припоминала му матір маричкы А єдиві ся Саму його маричку вшытко што він вкрыл уж за бытьом днес воскресло мало не мертве серце зачало ожывати Виділо ся му же є він слухачом філософіі же є іщы в тых роках коли то його серце озывало ся першом і негаснучом любовю до Маричкы Ішли дни за днями а з нима солодканеч приходил до сил та враз з вертаючыма силами наставал переворот в його душы Кєд давнійше прагнул він чым скорше притулити ся ґу рідній матери Та днес оне прагніня оголодніло Так привык він смотрити на єдвісіну твар котра была мало невірном копійом втраченого ориґіналу так привык прислухувати ся єй захоплюючому граню і єй чудовому голосови тому глубокому але і звучному альтови што забыл о родительскій стрісі Повіли сме же в душы Івана наставал переворот такєд даколи мож ся было тому чудувати та днеска Днеска ядвіся грає тоты тужливы рускы думкы што гласкают його натуру што гріют його серце Того почутя він не зазнавал ани при маричці Під вражыньом тых думок отверал ся для його душы новий світ котрий минал го ґу собі бесідувал му Натерпіл єс ся в жытю дост час жебы настала для тя ліпша доля Смотр даю ти тото за чым єс перше надармо дигінчыл Спокій любов задоволіня Чого Ти веце треба бідний хлопче Вам ачий прикрыт ся моє граня Тым звіданьом обудила я дві ся солодка нечас його замысліня Чом так думате Вы не плескате мі а я амбітна жадна похвал Ци матем я за простого клякєра Пришол час і на я двісю Змішала ся і не могла найти одповіди Так в каждым будразі мал бы м по вашым звіданю судити продолжал Солодканич кєд бы м не знал о чым Преконаны ачий і вы самы же похвала музикы не все заключат ся в зовнішній реакциі не голосном але зато справедливом єй похвалом є радше доброчынне єй влияня на душу чловека Тото што єм одчувал слухаючы співаных через свас думок не даст ся нияк высловити а уж бодай порожнім ляпканьом І направду подабают ся вам рускы думкы Кому ся они не подабают Виділо ся мі тепер же тыма думками забесідувала до мя рідна мати котрой так давно єм не виділ властивом собі бесідом котрой так давно єм не чул Барз тужыти за матірю Як бы ні Окрем ней не мам ниякой прихыльной душы ниякого теплійшого серця Барз мі докучат тота самітніст Хто никого не глядат тот і не нагодит никого зауважыло дівча гейбы обоятні Чом так судите о мі звідал офіцер Заміст одповіди Ядві ся імпровізувано переберала пальцми по клявішах котры озывали ся тужливыма мягкыма акордами Ци каждий хто глядат щестя находит го Ци каждий хто прагне братньой душы котра бы його мрій зрозуміла лелюючыла іх і загріла мусит ю конечні найти мі ся видит же то гра на лотериі Признаю ся доднес не нашол єм такой душы Ачий медже мужчынами зауважыло дівча Інде єм радше не глядал доложыл з гірком усмішком Солодканич В тым і Ваша вина Мужчыны сут великыма еґоістами обычні іх приятельство неє без закваскы самолюбства а до посвячынь они не годны ся вознести Під делікатныма пальчыками Ядивісі клявішы заплакали чудном фантазийом Думате же лем же не на тото стати Одповідю на тото зас была мягка мельодия під влияньом котрой серце солодка нича таяло Глядал єм братньой душы серед жен збыхнул він Та не потрафили они ци не хтіли мене зрозуміти Вшыткы звідала з лестливом усмішком дівка Лем єдна та єй одповід была достаточна жебы отруіти навікы моє серце Паскуда скричала мимовільні Ядвіся Не осуджайте ю і я ю не осуджам інакше мусіл бы м Вам дарувати марний комплимент Як то она злиця цілком до вас подібна А так ріжниця лем в тым же она зове ся не Ядвіся амаричка зажартувала дівка Як о тым знате звідал змішаний офіцер Цілкым припадком Хоц лежыт ся в горячці панелетант то неконечні тото імено так голосно взывати жебы м аж до свойой комнаты чула Пробачте заправды маричка імено тій дівці до котрой привязал єм ся над міру то моя сестра Ваша сестра звідала ядві ся такым голосом што Іван мусіл дізрити в ним шумну дозу сомніву Так моя сестра бо днес можу ю лем як сестру кохати рюк з резиґнацийом Солодканич І кєд ви уж єдну половину таємниці знате мал бы м схычности одкрыти іти руху Дівча перестало горати Рукы єй безчынні спочыли на клявіятурі Розумієте мя тепер што раз заведений в своіх почутях не мам смілости ближыти ся ґу інчій жені ліпше ощадити сой наступного так болістного розчаруваня Ніт я того не розумію Долгым пізріньом обвю офіцери єй твар гей бы хтіл мысли дівчата одгаднути Товды даєте мі надію же можу іщы в любови быти щестливым звідал він о хвилю Ядвіся нична одповіла лем рукы і затремтіли а клявішы зйойчали якісыма дисгармонійныма звуками Пані прошу о конкретну одповід рюк Солодканич присунувшы ся з креслом Близко Ґудівці Повіджте щыро кєд бы м стал пред женом котра подібні як маричка заяла бы моє серце і повіл пізрий на мене моє серце здеревяніло бо студений вітер заморозил го бо буря жытя надломила го што не годно о своій силі вернути ся ґу жытю Лем ты єст тым сонцьом котре може го розогріти ты єст том росом котра годна го ожывити Ци маш на тілько силы і одвахы жебы пожертвувати своє жытя для втриманя при жытю другого серця Ци товды міг быме мати надію Повіла єм уж што жена готова на всякє посвячыня прошептала я дві ся спустившы долов очы Пані однесте тото звіданя до себе Ци мали бы ви одвагу приковати своє жытя до подвійного калікы бо калікы на душы і на тілі Ядвіся схылила іщы ниже голову та лишыла свою руку в долонях красного мужчыны Повіджте готовий єм на кажду одповід жадал Спасийом офіцер Вы єдна прикликали сте мя з бездушной бытности до жытя полного надіі Вы єдна подібна до мойой сестры Маричкы Лем вы можете з болілу мою душу вылічыти і привернути страчену віру в щестливіст жытя Я дві ся двигла своі очы В тых очах блищачых слезами вычытал Іван тото чого она сама не в силі была выповісти Схылил твар ґу єй рукам а з його поцілунками змішали ся слезы радости І зачудувал ся охрым коли розблікал свого пана до спаня Чом він обычні небесідливий і поважний днеска такій похідний усміхнений веселий Маш ты Охрыме даяку наречену О мам пане збихнул слуха Та чом ся не жениш В одповіди Охрым добродушні представил цілу свою любовну історию Зачал од того як він першы раз стрітил ся зо свойом фраірком она брала лахы на потоці а він купал уці свого ґазды Пак розповідал о тым як выдувал ю часто на вечірках вкрывого Тымка як одпроваджал ю в дорозі з церкви до єй хыжы Як покохали ся і прирекли сой стати підвінці Але тому сердечному іх желаню єдно стоіт на заваді А то недостаток правда Брат одступил му піл морґа поля а танці тіж прирекли на придане піл морґа єдно теля Та на поставліня хыжы встиг він наскладати лем <unk> рыньскых без пілтретя шістака а його танька На купівлю коровы зашыла в Ґорсеці доперла пятнадцет риньскых Терпеливо слухал Солодканич долгой розповіди свого слугы і весело ся усміхал Зачудувала ся дідичка Чом єй дівка при желаню доброй ночы так сердечні ю выцілювала Зачудувал ся і дохтор і незахвіяно переконаний был о своій лікарскій штуці коли слідуючого дня взріл свого пациєнта з лицьом променіючым од задоволіня з веселом усмішком і румянцьом котрого неєден міг бы завидувати Чудували ся бо не знали влияня любови котра повлияти не могла лем на втікаючий част кохаючых ся сердец Дни заправды мыняли барз скоро Солодканич выздоровіл уж на тілько же міг без кінце проходити ся о палици посаді сперты на рамены ядвісі Іх звязок не был уж для никого таємницьом Мати ядвісі поблагословила го і обіцяла дораз по вінчаню оддати ім до ґаздуваня вітчызну а сама задумала вернути ся до оддаленого дакус родового маєтку Іван одкладал свій выізд до матери з дня на ден а то заєдно на желаня нареченой Та пришол час коли він твердо Рюк Заран не одкликано поіхам до матери В очах Ядвісі вказали ся слезы кєд уж конечні та не стримуют тя веце одповіла лем вертай ся скоро бо згыну стухы за тобом О тым Анны мусиш мі припоминати одповіл цілуючы ю в чело Вернеш ся з матірю звідала о хвилю Не знам ци мама буде хтіла О гегорячо желала бы м познати тоту котра такого честного сына выховала Будеш ю виділа хоц не зараз лем наперед ти говарил што то проста жена обычна селянка та має серце якого під гадвабном одежом обвішеном златом і брилянтами не так легко найти Бесіда тота проходила при вікні з котрого видно было браму і ведучу до двору дорогу Ядвіся не одповіла на остатні слова облюбленця бо єй увага звернена была на стару жену вызераючу на жебрачку котра о палици крачала просто до іх брамы Ех яка паскудна мерзка баба повіла я двіся Ія не наверний тоту жебрачку най ся ту не пхат волоцюга розказала Локайови Чом розказуєш одправити бідну дакустерпко звідал Іван Бо єй видок разит мя разит тя Не виджу ґу тому причыны Ци зато же стара і бідна В першым припадку заслугує она на пошану а в другым на спілчутя Ідбат ту уже браків не треба розказал остро послухач Не пришла єм же брати лем довідати ся ци заправды в тым дворі мій сын перебыват оправдувала ся бабинка На тот голос Солодка нич здыргнул Він знал тот голос Дурна марш за браму а ніт таяти в кажу дорогу Грявчал локай і не чекаючы на одповід дуркал бабину наперед себе Солодканич страшний поплід Уцтивый Ян спрятал мі сперед очы Страшыло повіла ядвіся Не виджу в тым никапинкы уцтивости противні то неоправдане хамство одповіл парушений Іван Для Волоцюк збыточна церемонія зрештом не розумію чом так обстаєш за том жебрачком Бо пришло мі на мысель же і я мам стару матір і што она тіж така проста і хоц як одіта як тота жебрачка Як бы ти ся з ньом обышла Жартуєш мій коханий при чымі так не завадит повісти же не мала бым охоты видіти ю Подумай сам яка то приємніст взерати ся в жолте і поморщене лице такой старой чаровниці як тота жебрачка Солодканич схватил за шапку А діє моя люба Де ти Івасю Іду дати тій же братці милостиню одповіл він голодно одвертаючы лице од свойой нареченой Належыт ся і нагорода за тото же з твойого розказу локай так немилосердні обышол ся з ньом Охрым Поскоч зоприй тоту старовинку І з тыма словами пошкандыбал Іван Ґубрамі за Охрымом котрий гоном подал ся зареченом жебрачком златий хлопец Добре серце лем в своій філантропіі за барз еґзальтуваний Таку симпатию проявляти до той непогынавой бабы Та він кохат мя а я його ох як никого во світі Боже дай мі дожыти того дня коли під вінці станеме Веце до щестя мі не треба Такій монолоґ вела я дві ся што остала в комнаті і нетерпеливо вычакувала коли верне ся од брамы єй наречений Зышло шумні часу а солодка нич ся не вертал Ядвіся зачала ся нетерпели вити діждавшы іщы дакус при вікні взріла она заміст офіцера його вірного парибчыка почервенілого і задыганого од скорого бігу Тото ю занепокоіло Охым закликала через вікно А де твій пан Зараз буду служыл панночці одповіл тот і о хвилю стоял уж в комнаті Уж сам вид в якым він тепер представил ся Ядвісі был для ней необычным і не міг втишыти єй розвоєчыня Прибічник котрий заєдно стрічал наречену свого пана здобытливом усмішком з полужністю аж і в найменьшых дрібничках єй желаня понаглял ся сполнити шебы лем проявити свою одданіст Тепер стоял пред ньом в жолнірскій поставі строго службовій выпрощеній з руками положеныма по собі з пятами як до рапорту Де ся подіват твій пан звідала неспокійні Ядвіся Мій пан офіцер Іван Солодканич мельдувал прибідчык казал через мене подякувати паньству і такой попращати ся понеже сам нема на то коли Приіхала його мати і бере го дораз зо собом Ох якій дивак чом же материту не запросил Я пішлю Не треба Она была ту во дворі та з вашого розказу локай выдрилял ю што бы тота жебрачка Егей тота честна старовинка то мати мого пана Треба было видіти як віню по руках цілувал Мондіє його мати Як могла єм так покохати Ох Як же страшенні єм ся зблямувала скричала розпукливо ляцка дітина і безсильні опала на фотель Охрым пізріл на ню з погордом підсміхнул ся зо сарказмом і помашерувал жолнірскым кроком до синього покоіка жебы спакувати річы свого пана чытала Моніка Тилявска