Archiwum
łemkowskiego radia

Добрий вечер витам в хнешнім слуховиску запрашам на поезию буде то Іван Русенко і його выбраны вершы Лемковина Каменисты путы і потокы рывучы березовы дебры і лісы дремучы кычеры высокы поляны зелены пропасны розтокы зрубы пороснены А школы Маленькы Хыжы деревяны діточкы босенькы люде застараны Темно в хыжы Смутно смотрят і кони на стінах Колопеца бранчат мугы гусы куры в сінях кус дерева зо стодолом на купі чатина Біда смотрит через выгляд Ото Лемковина Я родил ся твоім сыном Доля моя бідна Та люблю тя Лемковино моя мати рідна І хоц земля наша бідна доля не завидна не забудут Моі очы тихых гірскых ночы Ани серце не забуде покаль жыте буде Бо цим годен позабити нашу гірску красу і смеречкы і поляны де ся уці пасут і черниці і яфыры і ягоды малины вера Божа не забуду ниґда Лемковины Шумят лісы Грают пісні Гей за давны вікы а яличкы ся кланяют смерекам столітнім Хмары плынут понад горы тихонько як гусы понад Горы понад Лісы і Карпатской Руси Од Тєчова Ужгорода през гуменне Пряшів плынут ґунам милы хмаркы з вісточком од нашых Ідут дале ґущавници през Татрянскы Турні през шляхтову Білводу гет аж ґу остурны а ліс шумит пісню співат і слухают хмары о воли О прошлой Славіі і о часах Старых Там в Ростоці Видно село далеко пред нами малы хыжкы старушкову під бляхом корчму Сонце сіло за кычеру і вітер уж стихат Ліс спокійний пред вечером і легко оддыхат роса падат місяц зышол тишына на селі лем здалека чути граня циґаньской капелі Я Вас люблю як і своіх циґане Романе вас голодных і обдертых і споневераных Не мате свойой отчызны ниґде не признаны лем Любите нашы горы бідуєте з нами І бідны сте вы гудакы без землі без роду як я люблю ваше гараня і вашу свободу Што в нас было В нас была здавна своя страна з діда прадіда власний край і своя земля заорана Зелены горы лісы і боры Чудний край Быстры потокы і потічкы Поляны лукы серед гір узкы долины понад річкы а в лісах борах Зеленых горах всякій звір Тиш были села докола а в селах полно хыж В декотрых селах была школа церков каплиця і склеп крамниця корчма тиш І жыли в селах хлопы жены нарід наш сельскій жыл хлопці дівча та примилены хлопы і паны были циґане хоц хто был Лем Земля была небогата Для вшыткых рекул Хліба ніт треба нам было дорабляти зменешыти горе іти за море в чужий світ В краю остали няню стары і жена з дітьми в тяжкій час А мы робили як сомары косты боліли рукы нам мліли най то фраз А кєд мы грошы заробили зас сме вернули в Старий Край За пару років ся змінило і в рідным селі світ повеселіл як товт май Але недолго гарді было бо настал страшний час Світова война розгоіла і нас в темниці на Шыбениці Брали зас А тепер запрашам на коротку музичну перерву по котрій вернеме іщы до поезиі Івана Русенкы мамі на іх стисках Іду по своіх стижках по своіх стижках был суд І хоцмя вічніст не яда але рогы сну Хоц мілж жывых негє Хоц мі ту обрі впул гы заєдно гльордам ы домів дорогу гы перелізка зыйду путиком на воє і буду все ге ге бе ге завітні Стискы дітинство вам могу стискы мою не заруси А так были гі ты Рік <unk> Од гуку армат світ ся з тряс од кырв земля мліла Жецтокій горозний настал учас здоптала право сила На нашу землю пришли каты з кырвавым мечом смерти Мадярска орда Азияты штоб серце нам выдерти А гайдамацкє дикє стадо на поміч ішло катам доносом низкым підлом з радом нищыти Лемка брата і жертвом гайдамацкой дичы іх брехні підлой явной пали невинны Сандовичы Достойно честну славну Кривоприсяжны Апостаты Янчаре з вашой вины ішли в кайданах вказе мати найліпшы Русисины з больом глубокым смутком тихым до Талергофу ішли уж без надіі без потіхы як нам глугофту ішли Там жытя многы пострадали Іх душы сут ту з нами Лем тіла мертвы там остали в Мовилах під соснами І заплакали рускы діти Рыдали вдовы жены за Русь ім пришло претерпіти за Русь были кривджены Най памят рускых мученників як сонце все нам світит Най кріпит в борбі Серця нашы і серця нашых діти Не дайме ся Не выдусили нас всіх каты і не выссали нам кров Як были нашы карпаты так будут во вік віков На нашій земли святій жыєме тисяч літ І хто може сказати же рускых Лемків ніт Мы своє маме як і другы своі звычаі і бесіду і своі глунькы своі чугы своі співанкы свою біду своі кычери і розтокы і свою бриндзю і свій сыр жбыры париі потокы і кєселицю і свій чыр Руснакы мы з діда прадіда будеме аж до смерти Дорога нам руска бесіда не даме єй выдерти Не зіли нас Мадзяре не Німці Австриякы не згризут целибатаре не інчы гайдамакы Культура наша не богата бо сме в неволи ся родили А тепер нашого брата новы панове присіли Але мы ся не дайме лем тримайме ся разом Най згода медже нами буде того доказом Дякую барз сердечні за увагу Гнеска барз патріотичні думам было і думам же про вчерашній ден гнеска як бы кус впасуване днеснє слуговиско Дякую Чытала для вас Моніка Тылявска ы