The archive of
Lemko radio

Голос Ватры выданя посвячено Лемківскій Ватрі і Культурній діяльности Лемків <unk> рік І зас нас любол несе Сонце уж поточыло ся з острой горы на тамту страну Іщы остатній червоний блиск по небі ся діргнул пострашыл пострелил простір і вмер серед змерку Чорна Нетерпляча хмара охоронула верхы Дзямеры і Магурыча Завинула іх в ніч Обняла мя радіст сполніня як розкіш сполненой любові молодечой далекы і гордіст і дума простодушна чловеча бо ся завершыло запрагнене бо ся доконало задумане Та сполніня як захід сонця тягне за собом змерк Выносити грань проорює меджу вызначат чомуси якысий край І уж за все конечно прикликує задуму рефлексиі Задумал ся і я За всебідний мій смуток серед темной ночы заскомлил іщы смутнійше От Были мы ту разом на тым величезным поганьскым весілью Радіст нас носила Казала співати танцювати Вірити же прецін істнуєме же прецін жыєме же сме міцнійшы од недолі А пришол час Весінний староста двигнул прапоред і треба было ся розыйти Подібно як колиси должезным караваном і так як товды в тоту саму страну зо сонцьом ґу загоду одый І коли смуток серед ночы штораз барже смутніл якыса безіменна рука подала дрому святому огню і тот уж символічно загашений розблиснул по ломенів розсвітлил густу тяжку темряву З шатра доходил спокійний рівномірний оддих з плячых дітичок Стал єм і підышол ґу огню Безіменны незнаны мі уста рекли Зачынаме однова Як то однова Пізрійте на сцену Лемківской Ватры Пізрил єм Хтоси безіменна рука одняла паличку од цифры <unk> а я прочытал пята Лемківска Ватр вірды Берснул мій смуток Розсплынул ся серед ночы Я зрозуміл Не так як товды не так як перед девятьома роками одышол величезний карола Незаламаний безсинний страдаючий Проминул рочок І зас нас любов несе зас ся зыйдеме розкажеме двигнути ся дручкам напнеме на них выбілене полотно і уж без здоймуваня поличкы прочытаме <unk> Лемківска Ватра Уж пята Звідаме самы себе так уж пята Кєд так Та ювілейна Барже святочна а свято великє І законы своі має Высповідайме ся друг перед другом Даруйме собі провины бо і ворогам велено іх дарувати А меже Єдно кіст од косты кров од кырви нашой Кохайме ся шануйме ся розумійме будме чысты Олег Грицанич ватряны думкы Николи так весело неє при шатрі як на Лемківскій Ватрі Охочо помагал дівчатам шатра ставляти жебы по горах з нима не мусіл літати При ватрі куме дашто тра повісти Не лем печены компериісты З інчых охоче ся сміє Коли ти з него біліє Дівчатку в шатрі горы обіцювал покал вшыткого не спрібувал Побіда коли мітна твоя голова Біда Коли в ній сама полова Жебы голос ватры барже был богатий треба і тобі до него писати Был єм на каждий Лемківскій ватрі але все ні як на спектакль Гора до горы рекла Тот о нас забил Што душа з него втекла Іван Головчак порожня хыжа На дворі сіро могулачну а в хыжы плачут шыбы не бедіт ма за кыль уж ім плачну За тыма людми што до світа выіхали Образы смотрят тихо А кітка мялка Хоче молокой попити та і не дає іхто Як тяжко буде вік без люды і дожыти Сусідскій Пес з Пущы Обыстя спорожніла вірно так пильнує та выє як взтечений Обідний псику тіж нещестя вас не чуєш За кукірков кохут Та чого сміят Забыл го якысий Лемку Встал на щастну ногу пожыє кус пак зісклишка під черенхом Мария Стеранка Трохановска Ватра <unk>ле моя Мати рідна як моя доля бідна На чужыні пришло жыти І за тобом все ту жыти Часом з тобом лем бавити рідне пісні поспівати І так собі загілкати Югуя гоя рідньо моя гоя гоя А я Натя гоякала а ты ся міны візвала Ци ся нам ня погнівала виявує Лемковину моя гой Стефанія Трохановска Ватра Зас прийдеме до теплою хыжы Неє выгляду комины образів святы Неде повісити Пахне лем гарді чатыны І двері шыроко отворены ждут Не є де сісты то нич не наша вины Анна шопіньска шуканя місця Дрога през Бодакі до Бартного образта по обу бжегах буйном рослинностю доснув одсланя відок лаґодных Знесінь Безкідуньскєґо В дні утверджаний на верхні вчас сухы підношот ся туманы клу а в дні Дещове опони ґжанзнул в розмоклой ґліні Та дорога Вончы бартне з рештом свята і заразом унаочня характер тей візі конечне трудне потребне Повітше ту же зве і леґкє В людях не знать поспіху навет кровы зо стоіцкым спокойом іґноруєм права інных ужытковників дро На разі трудно зауважыть бы прибытя незвычайной лічбы гості заклуцало властівы тему законткові ритмы жытя А претіж зєгали люде з найружнійшых місц і чести польскы стою автокары і самоходы з заґраничными реєстрациями Поганчовой Бартне бем місцем ді заплоне Лемковска Ватра ЧА Юж Чы доперо Тото ламку в громаді в Ліпцевій улеві як попшедньо В скваже полудньовых Ґозін і Вільґотным Зімнє ма знаміона трускливі підтримуваний вєзі племінне цілы спуйной высшой понад труды подружы невыгоды бівакуваня полымєбом Єще під запаленьом ватры наміты ґаз то покрылы збоча котра жазьбом припомина грецкій амфітеатр Надоле збіто з десят сцен і велькє окольоне камінями паленіско Ту новопшыбылі шыбко розпознаюм в тлумі знайомы тважы Свояци вітают ся Устіскєм сердечным Добриде Подобні в ґестах і способі битя хоц одмінні дівянчы в іх устах Лемковскому Онімую о собі Лемко і вєдзом якій єст сенс громадженя ся в місцу і часі особєдом якє овоце той бєсяды забєрол там де іхуціл і ласковый льос А же чувана пєнкно лемковска душа выража ся найпелній в спєві танцу мові вязаной през поезию Спробуйме чытать феномен трваня той дівной вспільноты без паньства без зємі і то дісійше жычыня Ідеом Ватры Будовать Дом вічности през годі взружынь Час надшед Владислав Ґрабан запаля Ватрам огням принесєным спомника поставляного офяром Талергофу і тым ктру ся за справедливост в словяньскым світі Оґєнь Символ знищыня і очыщаюця сіла знак однови жытя В нім єст грозьба пожару і добродійство святла шаленьство жыволу і спокій домового обміска зоставя зґліща альбожыз не попіл іміні ся богатством значынь Заплонила ватра жытє нашого народу Лемкови Тен огєнь нісє одновінє духа памяті гісториі спєву языка Чы огін Лемковскій Ватры о чысті горе місця Чы дале бевала болесна свідомост Діс трудно повідеть Але хиба надході час ґоєня ран ухвитне хоцбы в дойжеваню питаня і мыслі Ск нас ту тилю єдных і другых Вінд свят ден єднак єст лепший ніж в цинных снах Яка што Наґла новіны Відочне в тым же так вельо молодых Пришло огжат ся вшыватше же родіце пшывєслі діті же Стефаня Трохановска Хелена Дуць Петро Мурянка пішол і выдаюл віршы же хоц в трудных варунках Дзяла Лемковина же співаю і танчом о славяні же з пиякных лемковскых дівчат збіра ся найладнійшо же ікони оселялой церкви в бартным слышом Господи помилуй Лемко то Лемко З баґажем трудных пережыть Може не уфны Запатшены в то было але стен скньоны шукаючы власником місця на землі і готу ся отворит Святом же можна на вытягнінтей длоні будовать дому По місце власне ма свій почонток в приязным бестя А кєди хце ся кос принять Правдіве приймує ся го такім якім єст кы асель асель