Archiwum
łemkowskiego radia

Добрий ден дорогы радию слухачы витам вас сердечні по святочній перерві і запрашам на наступний одтинок оповіданя Людмілы Шандаловой Червений берег Увдови Баранчіковой тиж на пято чекали з вечера што ся буде робити Мамо уж штось качути сторхла ся іля і посмотрила ку дверьом Вшыткы стихли тіла замерзли В очах ся заблиснул страх Перше зачули лем тихий бзукот здалека як кебы пчолы выпустили з уля Воздух над головами схустнул гукот веце і веце ся ближыл небо голоснійше і холоснійше дудніло гырміло і трясло ся Ой Бож ой Боже заламала руками Параска уж суть ту летадла Мамо мамо Обидві дівочкы прискочіли і обяли свою маму найвекшу істоту у своім жывоті Руками ся завісили на шыю і не пущали ся Притисла ся єдну з єдной страны другу з другой поцілувала на волосы Діти моі втікайме скоро Тримайте ся мене З розмагом розтворили двері а выбігли так як были босы слабо облечены Огабили вшытко і втікали до горы перше през двір коло Старой Грушкы а потім горі загородов понад хыжыку лісу Облалял іх студений воздух аж іх заморозило На верху великой загороды чуют же і остатні люде зо села втікают з великым ґріявком і кричат єден на другого Тады втікайме скорійше Де сте Ей Боже Там до Лозын Людска боліст ся мішала зо страхом і не могла іх прикрыти ани темна ніч Ільо Ільо треба ся нам вернути кричыт мама Мамо што повідате уж бомбардуют побє нас Першы бомбы почали летадла метати до поля Погорят нам лахы не вынесли сме вшытко на загороду Мамо я ся бою вертати Дітино сме легко облечены не вытримаме дорана вернеме ся по плахту Мамо о не вертайме ся вшыткы втікают догоры Ганька плаксиво просит маму Вернули ся іля хопила з воза плахту а Ганька скрутила під плече теплу гуньку Та і знову утікают тым самым смером горі чарваным берегом кулісу Перешли стежку понад село а уж суть в полю Але до ліса іщы барз далеко Бомбардуваня набрало силы Бомбы падают на вшыткы страны свистят у Воздуху жебы з великом силов допали на землю і розорвали єй на глубинах ям Довышав вылітує хылиняна єй пах ся мішат з пахом сіры Уволнений тиск Юрозмече і скусками черепин Ніч порядні не видно хпала роса Высока трава є мокра неприємні холодит ногы Кади втікати Котрым смером Обернули ся Уж горят хыжы як факлі а додалека чути прасканя соломы і дерева Небо зясніло од огня неє така темнота а они сут на очах Мамо наша хыжа горит Ганча застала і вказує пальцьом назад Не обертайте ся втікайме дале приказує мама Серце ім міцно бє Стискат іх в грудях плач ся рве на поверх Але в тій хвилі ніч не можут робити Лем старати ся достыхнути найблизшый ціль схованку На лівім боці чуют великій рык коров страшний долготырваючий рок Там повыше теметова ся стримує поспущена худоба Схорнула ся коло копы выбратых бандурок якы люде не встигли іщы звести з поля Може на цілу минуту перед тым недалеко того місця допала бомба Мамо втікайме там до потока кричыт іля Вышли на невеликій горбок летадло закружыло понад іх головы і зошмарило фосфорову бомбу одразу было як за білого дня Бомба вшытко освітила і допала недалеко до кряків Прикручіли ся полігали на землю жебы іх не было видно кулі падали єдна за другом Выбухували тісно коло них Зо вшыткых боків долго предолго Віділо ся же то ниґда не скінчыт Як знову настала тьма і конечні вшытко стихло і ля встала Обернула ся А де Ханька Тує Ганька прибігла куній і обзерают ся за мамом Але маму не відят вертают ся фалаток понеже Там на земли Ілька ся зохла а дотулила ся плеча Мамо мамо подяйме дале тіло обернуте тварьов до землі ся не рушат ілі замліло серце і стисло од великого страху Підняла маму попід плеча Тепла кров єй заляла рукы голова ся оперла о єй груды хустка ціла перемокнута одкырва ся звезла і одкрыла рану рану так глубоку же уж не было помочі Дівчата жалосно заплакали мамо мамочко ой Боже Боже Што ся вам стало Они Сут забиты Забыло іх черепина іх трафила Што лем будеме тепер робити Ганці ся підломили ногы і обидві з плачом посідали коло мамы опущены безпомічны на коротку хвилю паралізуваны Нараз зачули же ся знову вертают летадла Голос моторів ся не дал з ничым інчым замінити Мусиме втікати дале скрыти ся бо і нас ту побє Старша Іля поімала за руку молодшу сестрічку і тяхла єй догоры меджі Крячіну до потока Смертельні ранена жена остала лежати на полю Сама прикрыта плащом ночі Аж рано як ся розвидніло а люде нашли одвагу выйти зо своіх скрыж єй там нашли діти і брат Недалеко на теметові выкопали яму І так як была без труны Без попа ю поховали І нагнаска то уж вшытко дякую барз сердечні за увагу на наступний і остатній одтинок запрашам о тыжден чытала Моніка Тилявска