Архів
лемківского радия

Добрий ден дорохі слухачы ви там вас на слуговиску і запрашам до книжкы Людмілы Шандаловой Червений Берег оповіданя під наголовком Мыжом Марча поімала малу бобрунку што лізла по Марґаретці Положыла сію на дрібну долонь і ніжно ся і приговорила попрунко попрунко Яка буде заран Хвиля Бобрунка шпацирувала горі долов по руці і ласкотила ю глядаючій найліпшу дражку потім вышла на самий конец великого пальця розтягла крыла і одлетіла Ей Іщы єм не зрахувала вшыткы кропкы гайчо буде шумні можеме ся іти купати Камаратка ганча докінчыла плести малий вінчік з марґареток понаправляла опатерні білы головкы до шору перевязала травол жебы ся вінчык не розлетіл і положыла ся на голову Пасмот пасує мі Фришні встала з руками заложеныма до боків ся весело закрутила При тім сміючі ся вказала цілый ряд білых зубів аж ніжны ямочкы на личках ся прогубили Світле здорове волося на гладко причесане коло головы звязане до густого варкоча ся на сонцю заблищало Віночок падаючий понад высокє чело і кыпяча червінь в опаленій твари єй додавали штоська любезне Як попка пресінь так вызерала в білим вышыванім оплічатку в червенім ружаті лайбику і темносиній сукєнці был горячий Літній ден Сонце припікало од самого рана сферщкы весело мазыцірували барвены мотылькы танцьовали на квітуванім паркєті пчолы монотонно бзучали до такту Де ту ся на небі перевалювала мала хмарка а од ліса легонько подувал вітрик Коровы ся спокійно пасли замахували хвостами і заганяли отравны мугы Шыроко далеко не было на полю никого кромі двох малых дівчат Марча о патерні положыла свій вінчык на невеликій горбок По тім докінчу треба мі назберати веце квіток обернула ся ку ганчі Но дале з вінчыком ся уж не бабрала на што Фурт ся єй розплітал а она хотіла мати красший як камаратка І не старчіли лем марґареткы Тілько вшеліякых од вымыслу світа квіток ту предціросло кохутикы дзвоночкы незабудкы марґареткы чабрык вшеліяка трава і такы якым назву ани сама не знала жолты білы сині Сплітала іх довєдна Але сидіти на єднім місці так долго і уж омерзло Дедам терпезливост ниґда і не была власна давно потекла доловодов Хто бы ю поімал Так з ньо шыло же на каждим кроку глядала новы і новы забавкы І тепер роздумувала штобы іщы вынайти жебы пашіня скорше сходило Перше очыма сконтролювала ці коровы ся тримают довєдна і ціннє позаходжали до сусіднього поля з Вілсом потім ся розглядала по цалым паствиску аш ку лісу Ганьчо знаш што підеме на ягоды на палую Тепер єм ся спомянула знам добре місце де роснут Подме Я тиж знам єдно зрадувано пристала ганча обыдві ся розбігли через поле босима ногами перескакували ямы горбочкы до мягкой травы нурили стопы не чуючі слабе колотя бодляка або сухого конарика не позоруючі же высшы стебла оббивают лысты обышли крячкы млаку і ступляі од худобы за коротко перешли ку лісу А там такой з краю збачіли в траві червеніти ся дрібны солодкы плоды Ой кілько іх там было Перше назберали до звязкы потім пальцями брали по єдній і нетерпезливо іли Солодка лакотинка ся розмывала на языку єй незвычайний смак лагодил змыслам На короткый час загнали голод якій ся голосил З ліса несподівано запраскало конарівля Ег Што то Дівча ся сторхли Перестрашено посмотрили за голосом Видихли ся аж як спознали хлопців Зявил ся мыжо за ним Янко Обидвома магаючы долгыма паліцями на вшыткы бокы розгортали высоку траву жебы зробити перед собом стежку Што вы ту робите Янко намірил паліцю як пушку на дівчата і зацілил А ви што ту робите Мыжю де єс мал зо мно пасти коровы Чом єс мі втік Марча ся остро посмотрила на чорневого хлопця з кавьовыма очима Найстарша сестра Ганя єй за каждым разом дебы не ішли наказувала марковати на мыжя І днес так зробила міцно підчаркувала жебы давала на нього позір не спущала го з оч Мыжо был єдиний сын своіх родичів єдина дітина як бы ся за нього не страхували Каждий ден мали на мысли лем жебы ся му ніч не стало Хлопец красний округлой білой твари чорноволосий Тепер ту стоял А може ся чул дакус виноватий но не дал м на собі знати Підшмарил парадні голову на бік очами блиснул на гайчу і зробил ся же не розумит што є му вытыкане густы волосы на коротко підстрижены остры як дроты му над челом одставали а в правім куті ся скручали до колечка В короткых леняных ногалучатах і полотняній кошульці на перший погляд вызерал цалком невинно Але был то хлопец непосідний зведаний нахыльний на хоц якє жыванство Од марці о два рокы молодший лем тепер кінчыл у школи другу клясу хотіл ся нести по парібскы сміло Нагнеска то уж вшытко барз сердечні дякую вшыткым за увагу чытала Моніка Тылявска