Przejdź do treści
PL

Słowa, tożsamość, emocje

Archiwum
łemkowskiego radia

O kulturze, ludziach i miejscach Łemkowyny.
Podkasty, rozmowy, wspomnienia, muzyka.

Слуховиско #198 - 22 VII 2016 О. Дуць Файфер По обох странах думкы
Odc. 198

Слуховиско #198 - 22 VII 2016 О. Дуць Файфер По обох странах думкы

•

Opis odcinka

Слуховиско #198 - 22 VII 2016 О. Дуць Файфер По обох странах думкы

Streszczenie po polsku (automatyczne)

Audycja jest słuchowiskiem poetyckim z utworami prof. Oleny Duć-Fajfer z tomiku wspomnianego jako po oboch stronach dumki. Czytane teksty mają charakter liryczny i skupiają się na motywach czasu, miejsca, domu, wieczornej ciszy, modlitwy za zmarłe dusze, cierpienia oraz próby zmiany tego, co znane.

Automatyczna transkrypcja

Добрый вечер дорогы слухачы витам Вас барз сердечні на слуховиску і запрашам на кус поезиі котрой авторком є пані проф Олена Дуць Файфер а вершы будут з єй примірника по обох странах Думкы Затриманий в першым слові співаного епосу взрів же час то не його спротив То лем інакше треба было ставляти смілу діаґнозу місцю і просторовы діяня Вернути все мож лем як рушыти в одповідню страну і іти уж без того болю Калейдоскоп ставляти Дім вічности презкрывати годины чути біль непевности як прислону з неба і сонця і знати же Бог цірує душы знеможены розпутями міфы віку перекрачати над палученніст ниякых правд жытя калейдоскопу і вірніст перед іконом несты на простертій долони дім будувати Вечерны тишы Вечерны тишы можут быти неспокойом в долонах змеркаючых мрій окружают мацідку од вічні роснучу туху до щестя синьокрылого в чорнобрывю в гушлях мягко в поклоні кладучых мотивы забытя Вечерны тишы стают ся полністю вшпылену в малий пейзаж диханя за щестом вірніст підносят што пала небачні під ходала штоденных ходин верж дают як дарунок мягкіст і осолоду тихонесучий вечерны тишы родят сямітны неполушеных Приперхань Мій світ то не чуже слово то кавальчык простору в абсолюті Молитва за помершы душы якы іщы тліют в земли зелене світло будучым вікам вкоріненым в архатипний образ жытя Як уж стану в тым місци де сонце В другу страну ся котит черкіт думок стримат ся Золоту обруч што стискат плескід кырвы з доймус очы най тырват ден без насильства В сонній яві ся сполнят як бы от все Покус Покус іщы чуєме як сніг холодит і промін гріє фалат землі і тіло На ній зітліла од немочы борост выораных Покус іщы дзвонит дзвонок на час і діганят крок по кроку скорше пильнійше І покус уж знаме же треба змінити тото што знамес раниты то нароком вшмарити слово в надявніст чыісой чутливости мокре рано стратити на траві здоптаній тяжком заразстаньом прочытати заклятя записане на лици котре перестало істніти Бо ден стає ся товды коли неє уж одвороту і неє звідань про тырваня і нагнеска то уж вшытко дякую Вам барз сердечні за увагу чытала Моніка Тлявска