Архів
лемківского радия

Добрый вечер витам барз сердечні на слуговиску і зас запрашам на леґенды лемковского Бескіду авторства Анджея Потоцкого Оддай вонсы Волали не без рациі до мешканцив Колачыц сосіді з околичных мяст Оддат вонсы то позбавит ся найбардій видочного атрибуту менскости Названя когось головонсем означало же єст чловеком недойжалым неповажным неодповідальным але пше неодповідияльні поступіли майстрові Колачытци кєд не вывязали ся з даного слова і на часі зробили устальоний з крулем Владиславом Яґєвом лічбы пар ціжем Повім вінцей бо не заміжам правды укрывать пшепілі візєнтом одкруля залічкы він не мілі зацо купі скуры дратвы смолы щеціны а потем ся дівіли же інні маестрові чыто кравєци чыто столярсци укулі пожекадло Піяны як шефц Занім єднак дошло до того скандалю шефові колачыстци слынели з солідности в своім жеміосле і барзо пристойных вонсув котре в разі потребы шуваксем черніли На самым околице лепшых шефцув не зналяз і място было з них думне Іх слава дотарла аж до столечного Кракова і нераз бывало же двожані крулевскы при оказиі побыту в Бєчу ту власні приізджали купувать ціжмы для себі і своіх родін Скура на ній была добре выґарбована і сшыта ґанстым стєґєм а подешва пришыта до віхху щеціном здіка жебы ся на дещу тіж мы не розлязли Постановіл затем круль котрый теж в колачыцкых тіжмах ходіл замут для двору вякшо іх лічбы Выслал умысль него до Колачыц бы ден з маєстрами списал одповідньом умове і залічкувал роботы Выдавало ся же вшытко єст в як найлепшым пожодку допукы не надшедл час одбіру ціжем На усталены термін зіхали возы з Кракова до Колачыц а ту ані єдний Пары з замувіных тіжем нема до одбіру ба набыт робота не зостала зачента хотяж минуло уж три місяцы од зложыня замуєня В руці лі высланніци крулевсци до століци з нічым Ніц дівного же Яґєвло розсерділ ся як ниґы дот і розказал бы ясні вельможный Каштелян Бєцкій взявшы зо собом місцевого ката каждому з шефцуф колачыцків уцьол за каре по єдным вонсі Каштран выполнил крулевскє полеценіє цо до Йоты Кєди затем стало ся ведля волі крулевскій през вельо тигодні жаден з поганьбєных шевцуф навет головы не выставіл зо свойой ізбы допукы му хоц трохы вонс не одросли Таків встит Белкотка Ґде беде ті в Івонічу здрою конечні пуйд ті зобачыть Белкотка То найсвыннійше і найстарше з бескідскій зрюдекы воды мінеральной Напевно уж понад <unk> тися лят тому люді черпали з нього воды і ужывали долечыня ружных хоруб Мулем з його дна окладано місце доткєнте артретизмем свіжбем а навет параліжем Мытє ґловы в Єговоді подобно помагало на колтунь А тен кто бы ся нібал і пришедл ту і зачерпнул воды в самом полноцноци свято Яньскій могло обмивань ся ньом ухороніть себе од морового повітра Кєди то навєдзало і во ніч люб інне околічне всє Кто бы зас од указуючых ся над водом оґынікув запалил файкы тен міл зналез огромны скарб презбуйцу в зімі Закопане Мод тей воды была так огромна же Войцєх Очко надворны лекаш крюля Стефана Батореґо описал был котке в своій ксьожце Цєпліце Заінтересувал ся теж тым дзрюдлам Крулиян Треці Собєвскій і Полеців Выслац і його опіс до Парижа до найвякшых учоных жебы му выясніли для чого вода в тым жрюдли неустанні одсетек уж лят бульґо оце і то якій час запаля ся пломіня Учені очывісти были безрадні і не потрафіли помимо свойой учоности выясніть того зявиска Узналі же ніц такого як белкотка в природі не може істнять і опис єст змысльоны Ґдибы єдна круль запитал был вувчас Кмєціс і Воніча ці натыхмяст обясніли бы го документні в повысшій квестиі Нестети Маєстат малючкым не віжыл а авторитеты до котрых ся звруціл оказали ся незбыт молундры в тей матері Бардо давну тему Боже з тисяч лят а може і віней виділи пастухові цо не далеко од зрюдла паслі в лесі Вєпше як почас бужы пьоруны вскаківали там єден по другім жебы ся выкомпать Вшеляко за котрым ся такым вскочыньом Пьоруна стало ся нещестє бо тен єден заґвалтовні як ся оказало вскочыл і впаду в щеліны скальну з котрей выплыва зєрудляна вода белкоткы Од тамтого часу зачало ся в зрюдле то котлуваня воды а навет почали появлять ся над нім огніті Відомым єст повшехнє же то пьорун неустанні прубуют ся выдостат зо дзрюдла такє власні воды замішанє Поета Вінценты Поль вспомнял о Былкотце в Пєсні О зімі нашой Фраґмент тій пісні уміщано на обеліску з візерункєм поеты котры взнісяно і оподаль былкоткы Єдночасні позбавєно былкоткы єй натурального романтичного оточыня Шкода то велька выжондана натужа котром чловек без потребы стара ся поправлять і ведле своіх не завше найлепшых ґустув упінкшат І нагнеска то уж вшытко дякую Вам барз сердечні за увагу чытала Моніка Тылявска