Archiwum
łemkowskiego radia

Добрый вечер витам барз сердечні на слуховиско і запрашам на оповіданя з книжкы вкраджены дзвоны повісти з Остурні котрых авторком є Еріка Матонокова Запрашам кнескоповіданя під наголовком Марта Тепер Вам розповім повіданя о лісі котрий вшытко скрыє О раннім світлі што Вас пробудит о вітрыку котрий вас освіжыт кєд выстанете Ліс є красний і роздават нам з той красы тілько призьмеме але знать быти зрадний і небезпечний а таку зраду зажыла Марта в цілій силі Ліс єй зрадил Спомяньме собі на Марту Марта робила в єднім з татраньскых готелів Дівчата там робили найчастійше як хыжны кухаркы або пораілы Марта была до вшыткого способна тиха як мала мышка і робітна як пчолка а зато власник лукслу кного готеля все єй похвалил раз вечур Закльопал Янко на Мартин обулачок і повідать Мартушко твій отец похворіл достал запалу плюд в лісі переголодил ся може не дожыє до неділі ідь го навіщівати Піду через ліс буду там завтра Через ліс не ід там наклидало вельо снігу драгы сут злы і морозы тя не пустят А марта каже Піду бо там мам ближе а драху добрі познам Но як хочеш але ті кажу не ід сама лісом в зимі можеш замерзнути Йой нераз єм ішла тади а ніч ся мі не стало Завчас рана на облуйкана Марта выбрала ся на драгу Веце як <unk> кілометрів треба перейти сонце пригрівало мороз щіпал Ішло ся цілком добрі і стежку было видно На істо тады люди ходят на дырва і поспівувала собі уж не треба вельо іти уж была на піл драгы кєд ту ся змеркло розпорола ся снігова перина Фуявівця страшна ся оперла до мартиных худых плеч стежку задуло і драга котру так добрі познала ся стратила Ліс глучал Але пташка не было чути звірина ся скрыла конарі строміл ся огынали аж до землі Марту Вітор закручал до снігового шляєра все тухше і тухше уж єй было страшні земно все гурде лило лиця мала перемерзнути сукня не тримала тепло ани боканчі не вытримали тоту драгу Од морозу ци од старобы одторхли ся талпы мороз пік так што уж не чула ани пальці Одпочыну собі ту під стромиком поім хлібка може фуявіця перестане І хліб был студений ішіваця зимы єй додал Чай был ледовий рукы скрегнуты Мало одпочіну в тій гущавині а потім ся поберу дальше місяц сполни тма не буде ня страшыти Марта солодко заспала в гущавині Ани фуявіця єй не пробудила Конарі стромів єй пообнимали меузина до сміху закрутила мороз до солодкого спаня положыл і єй дыханя в нім ся стратило Отец дома чекал Марту і все собі потяжкал Я ту сам хворий дежу нихто ся на мене не прийде попозерати і хоричка мнов трясе А єдина дітина моя мартушка не спомяне собі на мене Одказал є мі жебы пришла она ниґде Йой яка невдячна Хворого овідця не прийде попозерати подати воды або дохтора кликати Не лем отец на Марту чекал але і Янко котрый єй любил і за жену хотіл взяти Марты ниґда І выбрал сы до Татер поглядати свою мілу чом ку вітцьови не пришла Там му повіли Марта пішла уж перед тыжньом домів через ліс не дала собі повісти не почекала на фурманів што дрыва возили біжала через ліс Уж Янко додумувал ся же буде зле Гледали Марту в густим лісі ціле село вышло і отец был там Марту не могли найти ани шандаре ани польовници Пришла яр Ліс позеленіл заквытли першы квіткы А так Янко пішол глядати Марту знова Пришол ку студнику вычістил го і заплакал Ту з вартов раз сідили як колиси і грабали сіно ту ся обнимали Тепер він ту сам Ярный вітрик ніч не повіст де його марта Ани густы ялиці нич не хотят пошептати не проздрадят Як ся перший раз напивянко воды із студника горича слиза му выпала Другій раз ся напил гірко зарыдал Мартушко моя укаж ся мі в студентовій воді укаж ся мі бо загыну од жалю Янку ту горі на небі видиш ня Попозерат Анко до горы і видит Марту як споза хмары біленькой магат руков і рівно од студника указує драгу Там ід Янку тамтов дражков до Гущавы під скалу Там ня найдеш Янко біжал де вказала піднял густы конарі зваленой ялиці а під ньом лежыт скручена марта Його найдорожша як кебы солодко заспала мартушко моя нашол єм тя утікал по поміч до села Мартушку знесли долов положыли до труны по християньскы поховали Марта зостала прикладом великой любови довідця так го любила же ся не бояла в зимі сама іти через ліс Любила го цілым серцьом а ліс єй не поміг Не охранил єй перед сміхом і метеліцьов Янко забановал ся Долго Марту не пережыл достал туберу од жалю не іл лем худну і худну Смутно сиділ при гробі свойой Марты Отец все бідкал ся Чом він післал по Марту кєд похворів Загынула така красна молода а то про його старецькій еґоізм Він жыє А она ні Она котру так любил она єдина його дітина Перестал істи До пецка не прикладал а хворота лем на тото чекала Пришла і перемогла над слабым старцьом Не дожыл ся ани Рождества Но на што мал жыти Понаглял ся за Мартов Уж іду мартушко дітя моє Не охаблю я Тебе там саму Чекайня уж іду дівчатко моє То были його послідні слова І нагнеска то уж вшытко Дякую барз сердечні за увагу чытала Моніка Тылявска