The archive of
Lemko radio

Добрий вечер Дорогы слухачы ви там вас барз сердечні на слуховиску і гнеска запрашам до куцика поезиі а зазриме до збірника Владислава Ґрабана ци тіж Володислава Ґрабана під наголовком Розсыпане пейзаже Дух лемківской поезиі але в польскым языку запрашам барз сердечні Мат чына місце Тілько єсінь з хлонем дещу на лістках розніце злотых пломінь поромбаных іконостасу заміня є в воскове языкі святел На цментажу званым теметів В бжозах білых білы кості птаку не подньосом безскридлых рамон над дікє яры де беззембны віжбы в пєністых струмені водах ґарбы плецуф миом Там домоства з пружном стрехом без квітя окна місця пусте почернялей іконы слят Там місце матчыне родінне Матежыньство Ґарзть замыкат чепло В ґарзці як в хаті цеплой зромб пальцу в твоій длоні вилскуєм од Літвы Пальце спєчоны як ґруды зємі як персі ласкаве матежыньствем напелньом пшестшень отвіраных зреніц Мяста блізіняче Не відєли же подроды спод Явожыны трафі ом до Явожна блізнячы назвы для уха на пляцу відок обозу Памятного Талергофу свят оддальоны з закратуваным окнем блізнєм ствожены Одтонт назавше зостанул міяста Блізняче Явожно Талергоф Єдно слово для Лемка Заґлада в задрутованым світє маґічне сю демкі сєдем нас як остры топур розетном выпальоне внентре часу Длячого Почернялы чуприны лясув морозом настрошене Хронял придром вірхы Побєльоне Колпак бараніца Вєрху внаушніця Моя ґура зелена од Вьосны до Єсєні Длячого кохать твоє персі высокє Втулят ці ґлова і серце зоставлят под Йодевком як подвіжыну Лемко Не поднесє ґловы як каждый Лемко Бендже патрыл в зємя Усміхне ся як бы до себе і пойде розколысаным крокєм през сланы єнчміня і овса В овсіску знайде осет куюнцом длоньом по ґладі Дзятек головы і ранкєм на ново обейде роле бы сонцу спойжет в тваж отвертє Фьовек Зєленьом ожыли зімове поля ляс як паровуз задимів і поточыл ся збочем ґур Розвисіл ся ткем мглы над вондолами под збочем заґжмял в вісны дзвон Серцем удержыл поток охолодны ноцибжек запіскала віжб піщалка в пошумє Лещын в плачу лозін Над ранем Вятр розтрвоніл по верхах білы кості зімы Розді ся жыє На фалях мтных вуд на сонечній длоні збоча наранче тілько остало зімовых древ Отвоже для фіолка джві котры за проґєм стоі Быт може Огруд придомум Слонечникі Злотобжыве конє біґном з тем пажендем Ты На пальцах вспята сянґаш ґжывы злотого віятру в лося мглом отєкаюм длонє млечном посвятом Мьододайнє зрашаш сенном зємє Оґродови кілім притуляш до уст В поранной цішы пенч неєдыня Замурам злотоґлуф я Твоє очы аксамітам зюл усміхнета Остатнім промыкєм ґвязды дотыкам Быт може Споткам тя єще кєд дойже єм макій як банє церквевных віж Єсєнна розмова Укохана Дроґа моя єсені Лісты з Лістовя заноше в модлитві Остатні Злотоґлу сонечника подарвал ґлове а злотек жывы коні в мглах полонін холодным ранкєм плынул Скрипом вкєратсє Дня польны скшыпы В запасце неба ґасні слонце А за ґуре за ґуре пензуловце клембясты куле хмур На споткані зімы дещ в соплях стомпа на ржыску ржол хуцульскы коня помкнул з шулем скридел в білы плахти з зімы тылько клампкі паєнчын Вжытьоно цеплых снув пуще вырух хоц без капелюша з Лістовя не быде ці до тважы укохана Єсєні Хтіл бым очыстіть сумєс нарослі Традициі сєремєнжной дать одпорпу арт здьонь сут танны вытарты до білой черні Хтіл бы м повіде не наше вы хахлацтво Треба умє ся в залеві комерциі понес цернє до годности короны на кшевєґлоґу остатнє зярно шкарлату свіже кропли крналез Муй бук єст подобны до мнема церкви выґнаны з власного неба шука схороніня у обцых У своіх міл бы трудны выбур конфесий абы называт ся Украінцем мусял бы вступіт в шереґі упа Лемковина Шухам тя од лят од народін ноше твоє знамє і тігле єстес одлегло А як же близком А може выстарче вытягнуть длонь і занужыть в холодных травах полонін бы справді же твоє серце біє для нас обок нагорода Повядаш врацать муше Лемковина чека хоц не повруці ниґы твій ойтец і дзядек і не бум вальчыть о хвале о медале Повядаш Врацат ся муша одбєре належны медаль Золоте сонце Лемковины І нагнеска то уж вшытко дорогы слухачы Дякую Вам барз сердечні за увагу Останьте здоровы Добра ніч чытала Моніка Тылавска