Архів
лемківского радия

Добрый вечер витам барз сердечні на слуховиску і запрашам на наступну порцию караімскых леґенд О білай і червоний ружы любо о злым черню Пред велю велю ляти на Крымі в столици Ханув в Бахчы Сараю мешкал славны молоды бабакай Баба Кай был так славный як молоды і пянкны Не слава єднак пякност і молодост были скарбем баба Кая біяна цудней уроды Біяна была тым скарбем і рыцеж бабакай был скарбем найдорожшым біяны Щестє слало ся доступ бабакая і біяны як вонне платкы біялы квіту міґдалового спадаюце на головы іх кус собі похыльоне на рце іх сплечене поды іх Вєльце вєльце щестливі были бабака і біяна І запомнелі же сон на земі де ніц трвалого нема Заґрали сурмы бойове З роздартем серцем же науритеш бабака і біяне найдорожшом на знак вічной мілости перстінь свуй на ренкы єй кладонц Ґлухым єнкєм одбыл ся стук копит коньскій о дроґе камєнном в серцу біяне сама зостала Не сама альбо вем тенскноты розломків старала ся слоджіть пєнкна прияцюлка Арзу Руніж пломєнні баба каямілуюча то танцем то спєвем то пєнкным пєнкным баснями Ґде єднак виділа же ні час ні розломка ні танце а спєвы а басні цудовне нехлодо мілости пєкны біяны постановіла єм згладіть бы в серцу бабака заґостіть І жоронця як жон дложмі і труцізна Пшеґризла ніць жытя біяны Уж квітне кобєр ци покрылы моґілы біяны Юж тудне руже біяле смутні хылілы свечола вонне над бідном біяном ґди з войны повруціл баба Кай Спотыка ґо пянкна Арзу на власны його перстінь всказуюця на ремку єй свісонци і же Біяна зо свята теґо одходонц так цє мі казала міловать як сама ця міловала Не слуха рицеж бабака і здрадных слув Арзу Пєрсьом богатерском на дрогом моґіла упада Дуґє ды годіны з ней ся не руша аж і на вікі там зостає з персьом власном ренком прибітом І нова надешла Вісна І на могіле біяны обок руж Біялых ружешкарлатне заквітлы танскне све платкі крваве кусніжным платком прынжонце Вятер доброчынны нахыля ку собі танскне бія шкарлатне квяти на єдной моґіле выросла Уйжала є зла арзу На ніц ма збродня на ніц менкі моє Нехте жытьей і нуж ост ды свей невольници подає І сперсьом пшебітом пада страшна арзу помідзы біле і крваве руже І знову пришла Вьосна і знову шмаракдовы кобєжец отуліл коханку в Могіла і знов выросли Білай крваве ружа а помідз немі Цернь злы цернь кольонци як злом была арзу на земі пожебана за жытя Яка жто радост для заможной і шанованой родіны видат замож цурка очко в ґлові родіцув Ото всерід некончонцых ся пєсі радостного сміху і жарту врушают приготуваня до годув Никт не мысліт о нічым інным як о приізді гості Вшысти од світу до пузньой ноци бігают в шеєнці кшонтают ся всеред святечных специялов А він на цалого замішаня никому не устемпує в роботі Пора на традицийны выпєкі го на дільні місяця валкує на палицу мапір сцьонек Подарек люби од нажыченого леч барз перешкаджаючы в роботі Невіле мисльон схвита го дівчына зембами і бєже в уста Тераз праца лепей іде Але цо то Мутка пада тваж єй выкшывя з курт варгы сінію очы выхол на віж зґроза Жуцілі ся людя на помоц єлі цяло єй полеват водом розстерат вшытко на ніц тваж поблядла а оддех устал Задержали конвульсийні вшыткє варгі поляли ся горшкє лзы а роззєраюце серце шльохы обвістіли смерть цуркі Єщы того самого дня Одзялі небощкы в весельны струі пристороі в улюблены клейноты і зложыли до трумны а назаютры рано оддалі єй тіло земі В глбокым жалю вруціл ойтец до опустошалого дому Нещестна матка выливала ціхеузы а остатні слова жалобной пєсні Ей сен Кызим кызын бах бостанда бол гейджаний сенін Цо значы О моя цурко о бы твоя душа заснала раю неустанні бшмяли ім в ушах Тымчасом зналезлі ся цілі люде то не бачонц на болесті родіцуф І охыде свого постемпку полащыли ся на клейноты змарле і смули ся бы о грабіть єй звлокі Взяли шпадле і под ослоном тємней зімовой ноци отворили сніжну моґілы Леч як тыко єлі рабовать на дроде Розлеґул ся тентент Надіжджал спузньоны подружны і ствоженым міґоцонцем на центажу святлем Дзіко закрикнул Трвоґа зділа рабусю в Цістелі трумне і збєглі а пшеізд не теж не чекал але затял коня і попенділ были дале до упьорного місца Ґлбока ціша Запанувала на цментажу Вокул ніпшеникньоным рок а ту наґле в скуток удержаня трумне о камінь змарла оцкнела ся і глбоко вестхнела Дулго не могла понять цо ся з ньом діє і ді єст але шаймую Зйомб шыбко привціл єй свідомост Выґрамоліла ся з Моґілы Уйжавшы камєні нагробне мнуство покрытых сніґєм копчыку вжуціла ся до утєчкі Бєгла бігла ото і родітельскій дом Оґарнінта радостьом шыбко застукала до окна занепокоєна матка подньосла заслоне і в світли Ксенжыця уйжала поховану цуркы Прешед єм дрещ одскочыла А цурка заволала Тєр крак ач еш і кіні а на мен Сара Кызийсенін Цо значы шыбко Отвож джві мамо то я Сара тва цурка Дулго не было видать маткы але ґди стуканя не уставало дало ся слышыть кайд зєряд кя атомень кясарм башын сєнінь Врацай на цмен таж бе як нє то одронди ці голове І в ранку блиснела сєкєра В ґлові нещестна і блискавіцьом блиснула мысіль ведук місцовых вєжынь за тяжкє ґжехы душа по смерті блонді по ноцах аж до першых коґутув Абы положыть крес єй тірпіньом треба одромбат змарлому ґлове і положыть унук так бы не мог єй досягнуть рынкома Невыображальний буль одмалювал ся на тважы дівчыны кляснула в р ранце і одешла сподому Але докіла пуст Кто єй в пусті до себе Вшысци так як матка весмол єм за небощка Заливают ся лзами єла повтажать слова псальму Кім Симанса Синчында Болма Йогархы Бійнінь Ярлыгашын Кьормя Кто ся в опекы пода пану свему а цалым праві серцем уфаєму Длуго бігла знов по безлюдным гостінцу в концу цалком ослабла тіхо застукала догадкі на скраю Бірш на єй држонци стрвожоны глос джві ухылили ся Остатнім высілкєм вешла в проґі і падла без змыслув Літостіві господаже уложыли вендровничкы в постелі окрылі тулупами і кр з недовижаньом ґловом патрили на єй струй весель Кєди пришла до себе оповідала о тым што ся стало і просіла повідоміть родіцув о своім оцаленю І уж не бавем Матка обіймувала укохану цурка туліла до мокрой одлез персі в дому запанувала радост а на цментажу в розбітей трумні зналезяно заранчынови персонек котрый по поґжебі ґєсь перепаду І нагнеска то уж вшытко Дякую Вам барз сердечні за увагу чытала Моніка Тилявска