Archiwum
łemkowskiego radia

Добрий вечер дорогы слухачы витам вас барз сердечні на слуговиску і зас гнеска зазераме до книжкы Ерікы Матоноковой вкраджены дзвоны повісти з Остурні агнеска оповіданя під наголовком Дзвоновий хмурник Бабко бабко повідсерам даяку приповідку Повім вам слухайте але ся не страште Давно давно в нашым підтатараньскым селі Остурня жыло мало людей вшыткы ся любили і честували єден другого помагали собі в добрых і злых часах А то зато бо сусідні села і осады были далеко од нас Докола был лем густы і ліс а в нім не вроком вшелиякой звірины Но вшытко было паньскє люди нераз были страшно голодны але застрілити дашто Боже рань то ся не дало Єдно сме памятали же хоц бы як сме были худобны і голодны як прийде на навіщіву хмурник з хмар мала го почастувати погостити бо буде зле недобрі Люди ся бояли буркы і хмар бо з них приходили хмурници Были шкаредны і мокры вода з них црачкала Были як зима все ся гнівали але даколи ся знали перемінити на красных парібків Раз єден такий пришол до нашой хыжы Мамка му такой перохів наварили і поіл тых перохів полний танір Чорны баюсы омастил усмівал ся на вшыткых ніч не повідал Діти были барз зведаны просили ся Уй ку А чом вы ку нам так мало годите Може ся Вам у нас не любит Але чом бы ся мі у вас не любило Але мы хмурници ся боіме ходити медже людей бо ся може стати же ся не будеме мочі вернути назад і помреме ту на земли А што то таке ся вам може стати Не вірили діти бо собі думали же хмурници вшытко можут Мы приходиме за буркы з чорных тяжкых хмар Абы сме попозерали ці собі помагате В злагоді нажывате і ці постарате ся о тых што вандруют так як днес о мене Але кєд зачнут дзвонити дзвоны проти буркы товды хмары ся розыйдут а мы ся уж не можеме вернути назад мусиме ту на земли остати а то є наш конец Нам ся там на хмарах добрі жыє не хочеме гмерати Долше як єден ден ту в тій подобі як ня тепер видите не можу остати Але тепер уж мушу іти зо своіма братьми уж і так єм вам повіл много мушу іти А ту зачали дзвонити а найвеце было чути малий дзвін Наш гост ся розбіг за хмарами але непобіг уж іх не было Розогнал іх голос дзвоніл а так хмурник ся хопил маленькой хымаркы но далеко не одлетіл упал на дзвініцю Рано ішол дзвіник дзвонити і не выірил своім власным очам Краі дзвонів были обгризены а на єднім з них сидит малий хлопик і спокійно собі обгризат дале Ідеш долол з того дзвона кричал дзвіник Іду дзвонити Але я упаду Не дзвоньте прошу бо не прийде по мене нияка хмара Я ту згыну а моі братя пішлют на ваше село нещастя Не дзвоньте прошу Вас Но так не буду дзвонити Але што мі повіст пан отец і люди Ближыт ся велика бурка Не знам што Вам повідят люди але як ся мі дашто стане так вашу остурню постигнут великы пожары заплавы грат каменец Но добрі добрі вірюти не буду дзвонити хоц бы ня отец духовний зо службы вышмарили А де є тота тучна хмара Но там позерайте уж іде Тот білий флячок тотня возме на рукы не забудьте дзвінику Як ся мі ніч не стане так ваше красне село перед вшыткыма нещестями буду хранити Біла хмарка то стихла Взяла дзвонового хмурника на своі рукы і одплавала з ним Отец духовний ся гнівали же дзвіник заспал зато не дзвонил але кєд му дьоть повідал о хмурникови лем махнул руком Тото ся ті лем снило Я на такы приповідкы не вірю А вера як дзвоновий хмурник казал так ся стало Вшыткы села докола постигнул не раз град каменец вода выливала заливала вшытко што і пришло до драгы Лем остурня остала аж до днешніх днів така як была Хурници люблят ту зайти но одтовды ту не дзвонят хмары не одганяют ани хмурників ту давно не виділи наісто ходят лем люди не спознавают іх І нагнеска то уж вшыткы дорогы слухачы Дякую Вам барз сердечні за увагу і желам милого вечера чытала Моніка Тылявска