The archive of
Lemko radio

Добрий вечер дорогы слухаче витам вас на слуговиску І внеска зачынаме уж перед остатній розділ з автобіоґрафіі Петра Трохановского а Вісла дальше плыне під наголовком Ваше преосвященство Кєд ходит про одтинкы думам же то будут іщы зо Зо три може Два три Но Будеме видіти як нам тото выйде в каждым разі внеска запрашам на єден уж з остатных одтинків Не ухроніли мє мамі не псальмы мыслялем А чытала шо тіж передтем же не было потребы же не было страху в ноци ани бєса полудньового Маш є о то Мя лем Вправді кільку колеґув як Вальдек Сарва і Тадек Вітомскій а щельні Тадек Войтило походіл од волова в поближу Туреґо Мешкалі в Лемкові Може іх знал хотяж не повідял мі того позосталі вобец мне як бы ніц ся не выдажыло Але в інтернатскій салі было <unk>насте желязных лужек якіс час наветнасте І о іле моіх вспанялых колеґув не находіла перед тем охота на оповісти о крвіожерчых Украінцях о Упа о бєщадах о жезях на Волиню тераз был то іх улюбльой темат Скупляли ся на єдний дву причах і ґважылі бздужыли і споглядали контем ока Цо міл лем чыніть Не чула м ся претіж ножыцами котры по удерженю в стул одезв ся Мім тлумачыть же ані муй тато няня зо снул ани з мойого роду никт не был в упа Міям ім тлумачыть же навет не барзумям цо та лупа значы Направды барз долго сіяло ве мні то поєнця колупа в дому слышалам часом тілько о украіньскых як і о польскых партизантах о січовиках Іґнорувалем зебраных на причы чыталем дале цо там до чытаня міялем Кєди б здуженя ставали ся утяжливе забарзо пришказалы в чытаню попросту выходілем Жывий во помощы вышнього во крові Бога небесного водворит ся речет Господевы Заступник мой єси і прибіжыще моє Бог мой і уповаю на него яко той ізбавит тя од сіти ловчы і од словесе міятежна Не приідет ко тебі зло і рана не приближыт ся тілеси твоєму Не розумія лем вшыткого Але так як мама вілі же не мусі ся вшыткєго розумі тілько треба горонцо віжыть віжылам і чулам в тых словах псальм святых Вельком моц і роділи ся в моій ґлові Велькє мажыня Трохы смутне Але велькє Ото вспомина лем як тато хцял Відять мє священникєм єст якій велькій реліґійности бо уж Вамю же тато понад псальбы перекладал з Буйніцкє пьосенкы але през муй нібы пиякны голос жытілько з нім передолташ Я зну правцівом мамы щыростом розмілуваном жевностом тераз до самого себе пуйде Жуцы то вшытко Тен вредны свят і пешого свята пде до семінариюм духовного діс такє мусі быть кєди обок бродатого владыкі сол млоді ксєнжа Помоґли мі в псальмы Поньосли і подньосли мою душе єще ближей єщы выжей ку нашому святу ку тому котры нам забрано але котры попрез серце наше в маженях Небіосах жыл Помоглы мі псальмы Іначей взносил бы м проєктувал домы але ниґды не написал бы м бодай тей ксьонжкі І хотяж тераз кєди пише те власні слова мам в собі раны вельком раны о іле вякшом непорувнувальне боле сильнійшом ніж та котром задала мі выховавчыні з будовлянкы Преціж ніц інкт Не забєже мі уж тых лят тых четвер десятку лят прижытых в екстазє великого коханя Навет перспектыва смітників мі іх не видже Повім до ніх до смєці Варто было повім венцей певній Єслі повім Єслі пожыє помоґли мі мамусіны псальмы Букці заплать матко там ґде єстес ци там ґде тя нема цалує твоє рынце жебы звідзяла Вєш зрештом Бо нераз ці то вєм Як колатало мі серце тей в вісни <unk> року кєд шедлем до церкви з постановлєм Пуйде Подайде до священника за порадом запитам як і ґє треба чыніть жебы дойсть Пойде ніби до сповіді Но як іначей подесть Так з проста Сповядал з боку іконостасу В такій нібы вненце так мі ся то діскояжы Кєди мі уж прикрыл Тым то діся і вім же называ ся Єпітрахіль выпшелем го своім словом Я не пришол до сповіди Не пришед лем до сповіді Яд лем в інтернаті сняданє він не моґа і так принь при частя комуні Ях хт лем учыт ся на ксєндза Тылько Не вім ґє до кого ся звруціть Не виділам теж як поійзд до ксєндза Припрашам же учынілем то в ден спосіб До сповіді прийде інным разом Ід ся не стало сыну Зачекаш на по службі вшытко ці повім Вспоминал мі по тым о віле лят пізній Ксондз Боровскій бо он то был Кєди приволал мі з Варшавы бым ходіл з ним поколендє же справілем му втеды не малы клопот Не видял цо земном чыніць кєди міям одыйсть од ней бы сповіді Здавал собі справы цо помысльом вірні кєдні давал явнеґо претіж візуальне одпущыня ґжеху такій малий істоци і на гнеска то уж вшытко як поточыла ся бесіда малого Петра зо священником дознати ся в наступным одтинку Дякую Вам барз сердечні за увагу чытала Моніка Тылявска