Архів
лемківского радия

Добрий вечер витам по невеличкій перерві на слуговиску і запрашам на наступный одтинок біоґрафіі Петра Трохановского а Вісла дальше плыне іх неска новый розділ під наголовком Нібіско квітнє лен Мам перед очыма т велькій як кавал неба лан лну <unk> гектарів по два кольского Варанового і нашего До ого часу нашого і сонсядув розділнє каждому власного тераз зас полонченого вспанялом ідеом комуны Бо чыщынє вспаняле такій фалат неба на земі Ойко Владимір немаль каждого вечору приходіл до нас мувіл Тевидор не пиш ся до спулдільні Атам Повідам ти то такє саме як колгос в Росиі Атам Доміл ачий вернеме ся іщы з чым вернеш Але тато записал ся може і трохе назвос Уйкові Владимірові котрый завше мусял быти наймонджейший а до того был єщы братем мамы А може длятого же вікшост ци значонца вікшост не памятам записала ся а може і длятого же видял себе тато пророкєм потрафіям змінит свят Кєди пруч комуны добра уж в свій істоті незастомпоного повіжоно му єщы переводнічыні єй Был быстры жуткій і мал ладный характер писма Зажонділ тато Засяць А <unk> Там власні на пясках под асфальтом памятате там дівзалем т круткій овіс пізній візалем леч віє ся як осягалем ся з тым писаньом о спілудлі Лем удає ся і на пясках єсли ґо єщы подсіліть А подсіліть для спудні мусяло быть чым Він вырус лем пєнк Кєд заквіт міло было патрить троха мній мілым оказало ся приврацанє ґо на лавах і вязанє Здолалі тато з мамом і з кым там єщы привезть до пожонтку може з половы решта зрудяла зупелні зась зґніла заповідаюч такіж епілоґ самой непродуктивной спулділь продукцийной Жаль мі было тати барз жебы не хтіли послухати те вредне люде хотяж он так добре для них хцял жаль мі на тамто вспомніня тати дісяй Цомувіця Же мні вам жаль Дайте спокій Ґжах быва пинкне Двіме о тым вшысци Кєди зачали закладат спілдільнє продукцийне зірали якось зараз утеклы з Шмєра Вєм же втеди уєклы бо власне мы перепровадили сме ся на іх місце Наш дом на котры ґощы відняла дата <unk> был мокры Сплеснялы згнілы Юж вам мувілам як в ним стружкі цеклы од повалы попод святы образы аж до самой подво Він перенесли сме ся до того пустего позралах лепшого якто Для он не был лепшый При каждій оказиі ходілам до моєгораз пустого дому был мі мільшы Самі віє кажды то ві як то єст з тым першым домем Властівє был он моім другім домем але же з того властівє первшого выпроваділи сме ся кєди мілем чытеры лятка він слабо ґопаталем правє вцале поза том древутньом з казіковым уромбаным пальцем То значы взнісеня над шпротавом подвуже прикрым рештками биця сталы розваляючы ся стіны зас купа ґрузу і місце по нім вшытко то ласкотало мне дівным ласкотаньєм І так зостало на завше Але такого чогось то зазналем в тым другім Першым дому з лужкєм подзыґарам стріскаючым з крамі отвертым шпархетем з танчынцим цінями посеред татовых оповісти чогось такого стамтонт не вынюслем Такым способом не памяталем уж першого дому зеґужя над Шпротавом І труґій был моім першым домом Не любілем Дому позралах і втеле і для того же был позралах Для таты для мамы а і для Ярося тамтен был лепший Бо муй для них ніт не значыл бо оні міли перше своє домы ґєндій Тиле мі ся о ніх наоповідали і мама і тато і Яросьо І віжы лем же те іх домы были цудовне як з байкы цепле Цєплюткє Приґарняли мі вшысти тамто цепло як могли І я є чулем Але кєдко принеслі сме ся назєралы одчулем же чує не єдно а два цепла Марися Слойкова памятате з котром так любілем співать на два голосы р хотіла заглядат на свій старый дом Оні перенеслі ся чы іх перенеслі уж того не вім з зупелніного поводу Вєм тылько же свойко пасу колхозове значы ся спулдєльняне стадо но а спулдзєльняне значы ся колхозове кровы мусяли міст стайнє на маєнтку но бо тылько там такє надаючы ся для колохозовых крув стайнє были На тым ґурным нашым маєнтку свой копшеню з Сєвєнц враз з родіном і на даным му псем ближей круг Чул ся там запевне добре бо цалый маєнток замішканый был през нашых а свойко з нашымі чул ся добже Бо насі не смілі ся же ґра на своій гармошце і приспівує тігле єдном тылько то пьосенкы знаднємна А Лавон для воніху любію О відіте так мі ся здає же свойко сам барзы был за тым жбы пасть крови Заєдно тілько паст і паст жебы быти сам на сам зо свойом гармошком з зеленыма ломками над шпротавом На свойкове місце перенюс ся чы го перенеслі Тего уж не вім сусід семан Так мало вам о нім оповідалем А претіж стал ся он свого часу і на значны час найбарді знаным глосітелям нашой недолі Малом прозом оповіданями шкіцами репортажами засыпывал сторінкы слова Родзіли му ся часом і віржы пєсні Єґо Свербоуска скритикувал якіс натхньоны сосцереалиста выневінний з позору зызнаным літератуже мотивем віршуваний байце свербоускы діко руже Ґазда пресадів знат париі досаду і жеку Ту маш рости Дика ружо де я тобі кажу Підліют тя загноют тя і людям покажу Як ся робит з дичкы щыпку шляхетной породы будеш мала добру землю під достатком воды Але Свербовска сохла на нич здали ся выгоды Она все тужыла до гірской природы Тужыла Тенскніла як і он сусід Семан вічні тенскніл Был самотникєм то было видать Часом потягнул своім припянкным баритонам і в товаристві але волял співать сам І хоц нашому співаню о чым уж вилам зажуціт сось трудно было сусід семан перерастал товариство артистичном душом Длятого певні волял співать сам Іґнорант Нє та было бы за дужо повідзяне індивідуаліста Юж ближей Самотнік напевно так І на тым гнеска Конец Дякую Вам барз сердечні за увагу і запрашам на наступний одтинок уж в пятницю чытала Моніка Тылявска