Archiwum
łemkowskiego radia

Добрій вечер видам барз сердечні на слуховиску і запрашам на наступный одтинок біоґрафіі Петра Мурянкы а вісла далей плыне І появіл ся знув писаным словом Глунянка обшедл смерть утєкл бо мусял пред польском почекал на Масариково Подкарпатску Русь але не дочекавши ся свойой вызване пошол будовать духове жытягамерицкых руснаків Вольномыслітельскій од уродзеня дал ся поніст комунізмові необецному в захвяній Америце і писал О Сібірі де і ґєт треба Ремкома розмавлять тылько працоват з ним Бо рускосибірскій язык хоц і он інны од нашого пшы є анґліцчына то котрей інтеліґент учыт ся мусі през цалы лята а хлоп през цале жытя Чы не лепєй ість Єслі істі уж треба на Русь ніж до Обцей і Бєдніюцей Америкі Ноґлупє то Вправді Русі уж не было вправді сам Велькій Хуніянка выразні писал о Совітскым Союзі Але до Дзядка на Пшызбє до цалого молодшого поколеня Руснаків котре на його оповістях о сіным донє выросло то не доцерало през векі была Русь Він ґде бы ся так На бально пальну подяла же писали о большевізмє і санацийны ґазеты А хто бы ім віжыл Кєди санацийний Польсте самі нієдні Поляци не віжыли Но так мыслял дале Дзядик на призбі такій Семан Галькович писар Чи митрос під церкви Чи нієден інны не мусіл высилати діті Ани до Америкы Ані на Русь І я бым своє з плачем не выслал Не зоставіл бы м не дал бы м зоставіть ґур Ґыбы мі мусял Не дармо вымысліл кто піснь перепєнкнул Буде тіж много край світо його квітырство волі золь Пришла знов велька война Але о ній писат веле не треба Бо она была така для нас яка і для сонсядів Но може ні для вшыткых бо Лемкын фольку ґерманцом не удало ся у нас зася правда діся якєсь матроны гырне послы чы послідце оповідают онас на посіданях сейму Цо до войны а єщы бардій цо до повойня не найлепєй Але хоц ім ся дівє так барзо ся не цівє Новы скомт така послідца може вєдіть же знув так як в тамтом войны спонаділи ся до нас галычаны і нас гралі нам до папєру Заложыли си по всях січовицькы постерункы ажебы то разом мунджей выгльодало в нашой пинкній Криници заложыли з благославіньства Ганаса ґуберніяльного на учытельскє семінариюм Ой было то смішне был ло Жецо Вчас войны смішне А но смішне Был у нас од дзяда Прадяда такій побожны звычай Бо то мы хрестіянє были же люде ся Божым імєньом поздравляли Дай Боже добри ден Чы добре полудне чы там інне добре поры дня у нас іх было вінце бо в ґурах ближый Сонця Мілі теж поздравінє Слава і сусу Христу Але вылочне поздробліня ужывалі до повітаня іґомосців священників значы ся ксєнжы Но він значы ся вчас тей войны іде се дрогом такій священник галичанин а ту навпретів дзєці Слава Ісусу Христу Слава сла сла поздравлям дзядкі О сякы такы Не говорил я Вам што треба казати слава Украіні І ціловалі ся люде і сміяли же якомсь новом реліґі ґомост вызнавать зачал Но цуж реґіо еюс реліґіо Чыя влада тего реліґія А владзы то оні мєлі Ой мєлі Чысто подаремне почули те владзе неєдне зембы рачей місце по ніг Но він было смішне А послідця відеть о тым не може Добосконт Она мідже нами не была Но могла бы трохи почытать Леч єст на то час при тых посліх обовязках Але як мовил нонашко Орест Зрештом і так не мі заміру шыроко писати о тій войні бо была она вшынтє праві така сама кєди ся міяла ку концові пришлі Русцы Снуф тішыли ся рускє серця но бо як ся цішыть не міяли іслі мілост Кєди она уж раз правда якє трохе інне были терускє Уж компанійом припотяжным і пшепякным стуґлосом не співали як тамты доньскє козакі Отче наш же аж ся небо колысало же аж єдліце державы то допіро серця Те пришли зробили зебрані і повіделі нада біть Ґєрманца нада павоєвать за родину за отчий дом Пікны были слова хоц і не так якось за барз ласкательна мувоне так нібы хроповато по войсковому так сміррно Но але надак нада і пошли Пошло іх з Білцаревей <unk> пякных молодых быстрых як з Соколы Сєдмю на Мораві там ді тераз тебжозы Білюсєнкє ага о тым Вамілем Для тых цо позосталі дзядкув ойцув цурек ді простаре зробили настепне зебраніє Так не кламє Для діті теж Бо то на тым зебраню єлістнуть такє оповісті як з леґенды як з байкі О такій земі на котрій росє так хлеб для ді для цурек для матек ойцуф Дзядак видял сам же єст така зємя Відял Але тераз ся єщы довідал же до той далекій земі завісь моґо специяльні про старе шыбкі мі з правными потями разом з кровами ягнічками зо скшынями ладами зо святыми образами сталым добиткєм добрем цалым І кєди Такій хлеб был немаль в длоні І кєди кєлбасамі за день тынь плоты грозіт задержало рускє серце і спойжало серце на ґуры і спитало А оне і спойжало на цментар на кшыже і спитало А оні І зачало серце хоц рускє без розломкі цкніць Шырока страна наша радная Нада вам єхать Але то нада Уж по вторе уж по третє на наступным зебраню было зупелні неласкательнеє Было якєс такє холодне далекє Кєд нас Хцете взяти та нас восте зо земльом Да што жыве зєйст народне Польща наше братня єстна Но такєд братня та чого з ней ігати А по дзєнных зебранях в тіхості ноци зберали ся насі самі Радзілі Радзілі до світу Цо зробит з тым ласкатільным нада Уйко Владимір Уктуреґо ся теж збєралі мувіл Хыба під багнетом піду інакше ні Он был австрийскій єщы вояк і запомнял же тераз до такых целюв служом уж рачей самы люфы Де підете На чужыну Лишыте землю відців но та так правду маш Владимір Неє ся што зо свого рушати Де добры там добры а дома найліпше А по ноци знув настемпувало зебрані огульне зволане по ужындовой добровольности А голосы про сатару были єщы мній ласкательныє Нада єхать Зєй вам палачкы жыть не дадут Ну та як же так кєд то братня страна Реакцийоны єст ціли і ся ні унічтожыли Пєрон з комт он о тым віцял Сам людовый пожондок кєди видял же по добровольности з той зімі не пуйдеме взял ся за нас в інны спосіб Так зачали врасоват прибіранци міліциянці в реакцийных мундурах заховали ся реляциі святку Тевдосийові забрали крове з укача зділи остатньом кошуль збірі докалецтва во власным дому По строні добровольні переконаных было цораз вінцей Жебы так было помогли і ці ніби своі ці котрых здонжыл выховать в Мендзвойну Михайло Гуцулюк Так так то не припадек Тен сам котрый перед першом был научытелем в ізбах тен од укладаня русофільскых ліст З хуцуляка легко ся перефарабувал запустіл брудкє Аля коцюбиньскій представил дві самолоскі на хуцулюка і пришедл на учат до Біл церебей Люді о тым візяли Але віце якє то рускє серце жекло Кєди му бук перебачыл то я мам до того Зрештом видочні уж ся покаял І гей такій ту был же і много до рани приложыт Фактычні Знал ся на лечництві знал ся на садовництві помагал людям ділучыл добре і научыл З тым остатнім шло мужнє бо ґрунт каменісты ту Руско Талергофскій але кропля дронжы скале І заправды подля ся рускє серце Єдно може два Невеле тых со кроплі доскалы Украіна тіж рідний край мувіл выхованик кроплі і до того богатий край Нич сусід не думайте лем ся записуйте я іду хоц бым вшытко мал лишыти А мял цо зоставіть Поле аж по ґуре а там ґрубы ляс єдліце як свіце боґатства а боґатства Но та може ся запишу Кєд ви Тле доброго лишате та я свій загінчык не лишу а по днях зебрані знову Нада єхать ну Іо вторм ня Поєдіт я на власток Поєдіт на запад Пієрон Сконтон о тым відал Любілам і я рускых не витялам же не были то уж Русиче Осміомисла і Данила Не были навет доньскыми козаками Не відям бо о ніх теж мовно добре Зрештом выстарчыло спойже на портрет Йосіфа Вісарьоновича Сталіна Преній взрок з понад пякных буйных вонсув споткат ся з його очыма Он подобно вшытко видял і вшытко видял як вшехвідзонци і вшехы відзонци Марозумєть і вшытко слышал як мовино о нім добже А іде то з смутку было кєди од вшехвідзонци одшедл до вшехвідонцого Европляны лятали понад нашым Тшмєлем і пущали на поля на ломкі сребрны паскы шарфы А ми сме ся барз тішыли Пфу значыт тішыли ме ся Тілько з тых паскув сребрных свіцонцых зе взорками Такого цуденька мы сме як Жылі не виділи А ци доперо мєць Правда обабрали мы ся облосілі страшні бо то мажец был розтопы Аме як ошаляле віятры ґналі за тым І в тым смутку вшех огромным вшехнародовым тішыли сме ся як холера Любілем і я рускых Хоц дічызна през них убіта не барзо мі смакувала Може ґди бым ні видял Може ґдибы мідял Сталі сме в ты на Най Ґуцє власні коло Могілы Красноармєйца Тато я і рускы солдаты Врацали з польованя познали нас затримали ся Взял мє солдат за ножента як кляун хвиталяске дзвігнул мі понад бурде протомаза і зобачы лем на причепє окрвавоне з выщыженыма клами з облоцоном щеціном дікі Знірухомяле лежонце покотем єден на другім Ін зас солдат розложыл ізвістія на траві взял ся тєре уромбал потенж на удо і подал ойцу Вайзмі ето за тілонка скрой в ліс патом прийдёш за етім лешадю Взял тато ціл ся фест бо то не каждый ден вельканоц але мі якысь не барзмакувало то мєлсіско А зачало ся так мілі сме ціляка постияня такого плового на бабкы Высаве ся подал Ґєсь ся раз зервал з увєзі поляз далеко од дому аж до закутиный пас ся в модым збожу Єден рускій ґопшы уважыл з асфальту і повіцял до колеґів шоферця Сашкы сумыріо коблан Взял Сашка вінтовка і пукнул Было то добре <unk> метрів і трафіл анцикрист Заховалі ся єднак корект Кєди ся зорієнтували же то не каблан а тілийонак Довіділи ся чый єст оддалі ґо хоц убітого і єщы додалі татові Зыґарек таком вельком цибуле урал ся называл Препрашалі смілі ся як холера Сожкы смытриі кобон Найпізній єщы то удосіка далі Але мі не смакувало Мія лем перед очыма кровавоне сєльска з выщыженыма клами з ублоцоном щеціном І тиле тых цільскы было і вшыткє мертве За дужо Обмерзле то для не было Але в контексті вылелючоний руской мілости так далекій од прозаічний дічо сфіньскій чы свіньско дікій крві Не могло то нияк аж ніяк зашкодіть І нагнеска то уж вшытко дякую барз сердечні за увагу чытала Моніка Тылявска