The archive of
Lemko radio

Добрий вечер витам барз сердечні на слуховиску витам в тот святочний ден і запрашам на наступну част Петра Мурянкы а Вісла далей плыне Кєдись бодай другє року ля то было сухе а травы жулклы в очах поґналам кров в ляс В ціню сосен на простюткых алеях лесных зеленіла ся трава В червцу Стияна бы єй не ткнела бо ґзє єй там до травы знай ґуту Але тераз Выскубывала він жывіна то зєленьше по скраях попод Малінніче а я постемпыва лем з кроку на крок передню розчытуюч ся в якій ксожце Лесный хлуд под спєкотом неба был приємний щеґульні для босых ступ Жы цо Же был лем босо А якій бортак хотіл бы лятем обути Зімом бути носі ся принаймні зо шкарпетками він сом выгодна А лятем то тылько болесні оцірают скуры Перун з бутами Нє Втеды напевно не перекльо лем Не мисляме си тіж о жадных бутах чыта лем ксіжка Напевно не прикльолем а жмія взяла ся на лесний алейт тылько ст куратні по єдной строні зачал ся уж молоднік і одслоніло ся спєчене небо А жмія такє любі Зауважыла м єм в моменті кєди поносилам ноґе до наступного кроку бы поставить єм власне там дількє жмііско выґжевало ся на сонцю Видім єщы як уньосла єден конец цяла тен з ґловом якімсь надлюдскым одрухом оказала мі ся шыбшый од ней Выдавало мі ся жебєґ лем кавал лясу в єдной секунді Обшытомня лем аж на отвартым терені аж на найґуці по сродку млясом аж за котром теж был ляс Так Ту было найбезпечній рувнютко по сродку м єдным лясом а другій Не видялем со робіт Бидлента зостали в лесі А я перестрашены окропні не одважылам ся до нього выступить Припомняло мі ся напевно ся припомняло як зе два лята перед тым жвіяґнала за намі Добре <unk> метрів то было коло варанового мосту Властівє то были тылько решткы мосту саме пшеґнілы уж Белькі і кілька десок в попшек Посянжон нікт уж з него не кожыстал єдні пшесть з трудом можна было на другій бжек Шпротавы Обок мосту по нашій строні жеків усыпаный был длугій копєц так як бы кавалек валжечного Але то не был валжечне Такых копцу было ве всі кілька Як нам приказал палідрап Давні скшентні господа же Німци очую очыщаюч поля спежу громадяли го в такє власне копце В ніх любіли ґнєздіт ся венже Вчас Лем ґу а властівы по нім кєди мале велжонтка повыходіли уж з яй бяло было од скоруб по розвлеканых при такых копцах Палітрап мовил же давній так не было же Ґадзіна не гнізділа ся в тых копцах аж в тых лятах повоєнных в тым хаосє занедбаню руініє кєди цала натура змініла ся здічала повруціла до первотности і венжы одмініли собі седібы Жычоного дня зналезли сме ся коло Варанового мосту я з ладкєм і доскєм Морчаками Узброєні в длуґє кіє постановили сме збадать копєц венжовіско Впихали сме є то ту то там аж зафалювал ґвалтовні длуґі чарны ґжбєт і зачал шыбко пелзнуть в нашу строну Взяли сме многій за пас але не вим як бы ся скончыла наша пригода ґди бы дозек не был старшый одемні од два лята а од свого брата од шы Злапал нас за р і при його моцнійшых ногах здолали сме утримувать кількометрово пшыма над розсіченом матком жмійонтек Жещали сме при тым як небоскє створжыня страху додавало єщы то же морчакова брама была примкнета Розуміли сме же не бесу на єй отвіраня Скрянціл він дозек завіяну нам і як в карузелі обок плоту То оказало ся збавєнне На дост дужой траві жмія не была уж так звінна як на убій дружце Были сме уратовані І тамтен Дзєні мі ся припомнял напевно ся припомнял але не повім жебы додал мі отухы Сідалам на траві по турецку і споглядалам на моє босе повтуре урятованы стопы Мысляла лем може о тым же добре мови тато убєрай і буты Кєдис люде ходіли босо бо буту в Немєлі Але Тымаш він убєрай Мыслялем може о тым же то бы было ґдибы мні так сєкла чарна жолто уха Чы здолжыл бы м дойсть додому А може о тым мыслялем то кєди появит ся в обейстю Без Бидронд Зачалем шывовать Настиян на настиян на Але Стияни видать не было Відялем о тым добре же она о тым добре віє ді сон новодворскє конічыны Відалем же не маюц мойой опікі на певно ні приґапі такій оказиі і цо беді єсли новодворакі займом крови і прийдум ся татові оповідать Ґде бы мі сєкла жолто уха мал бы м найній вытлумаченє Але не сєкла не здонжыла Віц о тлумачыню Сє мов нема Споглядалем на певно Споглядалем на свойку в дом од котрого сідалем то лежалем то зну сідялем кадесят метрів Под тым дембем ґє там дембем дембіскєм бо жебы го обсат треба было пєньцьоро з вытягнітым ремкома А він подым пшеоґромным дембем теж был копєц Але жмі в нім не было На певно не было Тен копєц выглядал зупелні іначей Властіве навет копцем назвать ґо трудно Міял зо <unk> кроків длугости і з десять шырокости На муй взрост высокости ґурон пласкій вцеле копсувати Єдині бже ґміял такє копсувато похыле Кто кєди і по цо ґо усыпал Не відял никт Може палідрап і видял але он з нам і крув не пасул не міял на найґуче свого кавалка Не было він оказиі бы ґо о то запитать Повіл лем запитал лем кто кєди і по цо усыпал копєц Властиві на єдно з тых питань можна хыба одповіде То значы одповід здісяй Усыпано ґо бодай втеды кєди посадзоно дембу бо копєц з дембом чы теж дом з копцем выдавало ся быть нерозервальне Домб пущал своє коженя на скраю похылості копца Докладне на сродку в стосунку до його долгости а своіми потанжными конарами в цалости ґо покрывал Єго корона была немаль так шырока як был Высокій Ажі вбрал кєд на него патшыло Як моґу так рівномірні розложыть конары а цо дівнійше рівномірні на три строны понад копцем Чварту строна од лясу міл выразні вельшом Може власні ляс ні нал му в тамто струны роснуньсь хоц но власні домб был старшый од сонсіднього лясу за четери разы Мув єй мов о дембє а втеди напевно о нім не мыслялем ґлове займувало рачый то чы в слойковым копцу сон жміє Хоц перетеж добре визмі і там єма Але втеди Втеди могли быти бы вокол мніє на цалым найґуці кєдко примкнулем очы было пелно жмі Отвожы лем очы Нема примкнулам сон певно іх слышалам навет як з сичом Страх мє зменчыл Зможыл так же уснулем Спалам добрых кілька годін бо кєди ся оббуділам сонце было за мостем А цінь свойкового дембу перехыліл ся на всходню струны А обузило мні рівномірне темпе туп туп туп туп туп Кєди отворилам очы зобачы лем на дродзе цале моє стадо Напше очывісти Стияна за ньом Красуля і так дале єдно за другым до наймнійшого ціленця згодні з хєрархійом Стияна шла достойні выокрунґльона як бысільна ани хыбі за причыном новодворскій конічыны Шла просто не огльдают ся здолжала вьодла стадо до обейстя Мондра наймонджейша з цалого кровєґороду Стияна І нагнеска то уж вшытко Дякую Вам барз сердечні за увагу чытала Моніка Тилявска