Przejdź do treści
PL

Słowa, tożsamość, emocje

Archiwum
łemkowskiego radia

O kulturze, ludziach i miejscach Łemkowyny.
Podkasty, rozmowy, wspomnienia, muzyka.

Слуховиско #117 - 02 I 2015 P. Murianka A Wisła dalej płynie cz. 13
Odc. 117

Слуховиско #117 - 02 I 2015 P. Murianka A Wisła dalej płynie cz. 13

•

Opis odcinka

Слуховиско #117 - 02 I 2015 P. Murianka A Wisła dalej płynie cz. 13

Streszczenie po polsku (automatyczne)

Odcinek jest kolejną częścią słuchowiska A Wisła dalej płynie i skupia się na znaczeniu domu oraz ojcowizny. Narracja przeciwstawia ludzi, których dom pozostał gdzie indziej, Palidrapowi, który mówił o swoim domu i pozostał na ojcowiźnie mimo działań UB. Dalsza część opowiada o pobiciu Palidrapa przez Jaśka Durbana, jego śmierci oraz pochówku w Górnym Pucharowie.

Automatyczna transkrypcja

Добрий вечер Витам вас барз сердечні в Новым році і по невеликій святочній перерві запрашам на слуговиско а перед нами наступна част а Вісла далей плыне Петра Мурянкы запрашам барз сердечні Палідрап міл свой дом никт іны в целым Тшмєлю не мог і не уміл так пякні повідіть о своім дому То муй дом Навет вшысци Поляци также ці з Кєлецчызны з Любельщызны з Жешовщызны сцентралі хоцбы і подобне повіделі Бжмяло то тылько подобне з підкрисленьом самого муі Як дідко послід малой дракі пові то моя пілка Вшысти оні Може за выєнткєм тых походжонцых з забуґа як Яско Дурбан і Каська бодай бы ты была смола взяла пришли ту на Шпротаве по добрій волі так умовні по добрій волі Єден бо з ойцьовізны не было діліть другій бо был неудачникєм брадяком леворемкым ленєм іны знув за ніц міял ойцовізне кєй зменшыл шансы в світі Тых другых і інных познать можна было по стерчонцей невычесаний серсті іх коні по быстаючых жебрах шкап жадного з них никт ниґды не выґанял з власного дому Єслі уж то найвыжей Пірше Бєда але і так не подруфом Длятого не умілі так пякні повіді то муй дом Насі знув правині ужывали того круткого пинкного слова Іх дом зостал там Ту мілі тыко місце котре замішківали То не был дом То было ту Додізідзвєнчал мі слова ойца маткі слыше є як ґдибы выповідали є пшед хвильом Дома было так а так Дома сме мололи в мылинци дома сме кысили рыджыкы Ниґы Пше ниґды не слушалем од них выповіді В тамтым дому Альбо в тым дому Бо на цалым світі нема тамтого дому і тего дому Дом єст тылько єден Шановалі ойцові моі Нонашкові Уікові Стрыкові сусідовє палідраба за його дом Може му ґо навет заздростіли А може Выдає мі ся єстем праві переконаны же істнял єщы єден аспект повуд стану котрий назве по імєню За хвильы Слушалем кєдис од ойця такє недокончене здає А так сме ся дали выгнати Бжемяло то як вижут в однесеню до самых себі до самого себі Так ся то якось засідало во мне Жы уж трохы пізній в чвертей може в пиньой клясє кєди позналем цо то єст ґеоґрафія і за взянцє до пізных ноци малювалам акварелями фізычном мапы Лемковины проєктувалем уклад улиц єй століцы Центральне мєдженародове Лотніско Трудно мі окрислить чы приписат те млодзяньчом пасиє самородности чы теж погодности ового А так сме ся дали выгнати А так то значы як Чому не докончыл Може як потульна овце як ґлупє бараны без опору без відел без смерті на власным проґу Може упору в опоже заздростіл ойтец Палідрабові аж до шацунку Убекі находжіли палідраба днєм і ноцом і жебы зізджал занисе за одре Петє як місцови то мусі быти Німец навет назвиско такє драбскє ма Жы цо Жы то пякне словяньскє аж пахнуце віками назвиско А сконі могли о тым візять Оні не были філолоґами оні были убеками Подобно навет окладали палідраба кольбами але ся не подал Зостал ту на ойцовізні а і ойчызна пришла до него День і ноц благославіл ґлу поте Гітлера То она претіс справіла же пришла до нього ойчызна Не вышло му на здоровє то благославеньство Вывеншыли ґо червоны щуры Обывателю палідрап благославілисте Гітлера так як папєж піюс Не вім цо блаґославіл папєж піюс Я благославіл лем мондром ґлупоты Гітлера Знув цось крці обывателю палідрап Як ґлупота може быти мондром Але них там Повтуште чыйом ґлупотом благославіли се ґлупоты Гітлера Він была она його власностьом так чынє Так ґлупота Гітлера была благославном власностюм Гітлера А він в благославіли ся Гітлера обывателю палідрап Єслі так то чему сідіти ту в Польсты Сєде на своій ойцовізні ту єст муй дом Не міял палідрап щастя в Польсце котра до него пришла хоц і Убеку взвытяжыл Хотяж я вім чы звытяжыл Міл палідрап пиякного буланка чарного не чарного такого якось в коложы дойжалой Венґєркі Не мілж дужо поля Дзі выгнал до правдивой польскы жебы ся діс там в велькым людскым клембовіску заховали жебы іх убекі не находіли а вякшу част свойого ранча те за дроґом выдержавіл Яськови Дурбанові Але конь о тым не віцял пошыд паст ся по старому на своє Яська барз знервувало то же палідраб не повідал свойому коньові дзє ма пасть Вшескуген на окно вшытко видял Выскочыл з відламі і хоц застал люж палідраба провадого коня ку обейстю окладал го так долго аж ден упаду Вправді встал єщы при помоци палідрабкі до Шкандибалі разом до свойого дому але не пожыл Юж другого дня по глосным плачу палідрапкі вядомым было же палідрап умал Пошол хыр по всі Хотіли люди огльондать палідраба Взяла і мніє мама за рынкы і пошли сме до блізнячо подобного дому палідрабув Палідраб лежал в велькым покою теж такым самым як наш Палідрапка похліпуюч мувіла до маме Пачте Александро Як го збіл як го скатувал як го снівечыл І унюсла пшестє радло і моім очом указал ся голы білосіно чарны палідрап Не вім котрого кольору было найвінцей Найбардій запамятали мі ся чарне пренґі кєди палідрабка обруціла ґо на бжух і указала плеци Патш Александро як го збіл як ґо скатувал як Міліция пришла по Яска якось внет Сідял два може навет три лята Сіділ бы хыба єщы длужей але сонзо могти запобіця Фактичні Яско тылько тяжко побіл палі драба а умарул то он уж сам Палідрабка поховала менжа в Ґурным Пухарові Втед не барзумія лем для чого так далеко Аж сєдем кілометрів од Тшмєля Вєт пізній кєди взялем до Ромк пшеводні в Позємі Любіньскій і довідалем ся же Костюл в Ґурным Пухарові был єдным з невілю католицкых в тій околици Відялем для чеґо Іна гнеска то уж вшытко барз сердечні дякую Вам за увагу і очывидно запрашам на наступный одтинок Дякую чытала Моніка Тылявска