Архів
лемківского радия

Добрий вечер витам на слуховиску і запрашам на наступну част Авісла далей плыне Петра Мурянкы Ніґдись давно давно тему затримал ся під тым дембем на одпочынок цесаш Наполеон І пізній на памянткы Люде цуж літу приднами пєльґновали ґо значыт ден домб Кєди пшепрухнял од велькой старості выполнялі те умарле місце якомсь за правом з цеґлами І домб встал Я ом пшы огромны такі же рувнал ся грубостьом возу длугости Был ґрубшый зе разы од войкового дембу о котрым Вам єщы оповім і зе два разы од дембу Хроброго коло Пьотровиц котры видя лем кєди бы лем в <unk> клясі і єзділим роверем <unk> кілометрів од свойой велькій мілости Марисі На тым дембі Хробреґо писало же масет лят І втеди бым певный же тен цотон таблице высіл был ґлупій як буд з левой ноґі Бо навет бут з правой ногі видял бы же домп єсли он єст хробреґо мус міц со наймній тисяч лят Але врузме до дембу Наполеона бо он был о віле ґрубшый і о нього нам тераз ході Властівє тож і не ма оходіть бо домб т не стоілж зо четвердесті лят так Мія лем власне може з дісят лят Кєди люде ґлупє як вшыткы іх бути зо вшыткых іх нук заміст лечыть опаслі домп Наполеона лінами і повалі ґонсєнічниками Сам подмурованый пєнь Высокій може на три метры стал далей Чыєщы стоі Того Вам не повім бо не былем там од цвірць віку Але як бысте были в тамтых стронах і цілі справді то іщы з шмяля на пулноц з дорогом до Пархоціна За розвидленьом друг до Собіна моложызе <unk> метрів од мостка по левой строні Там стоі єслі стоі Опруч тового Ксіца цо плынул над хмурами запамяталам іщы Біле ушко бо кто видял Біе ушко Віда лем пізній Біле ушка в шпіталю желязне Але древняне біяле Стало в спіжарні у самых джві Мама переконувала мні зо <unk> разы пізній і єщы пізній же то смі ся хыба покій цікало Бо біле лужко котре по тем было іх мами і тати уж кєм стало на своім місцу в малым покою одкєди сме ґо в чмєлю засталі Але я бенде ся спєрал хоц не мам уж з кім Бо оно было першым і єдиным і так направды навет неопруч того ксінжыця бо ксяц был на небі а уж ко в Спіжарні было першым запамятаным того вечора в Новым Дому Овшем потем так стало в малым покою при полудньовой стяні А на стяні од кухні стало наше лужко Моє і Ярося і над нашым лужкєм вісял велькій пянкны жезбєны зеґар Тато кєди шеду спать то го накрнцал бо як бы ґо был не накранціл то бы так пянклі не дзвоніл Юж вам не повтужа Понімам такых літер як пєнкне Але я сам для себе вім памятам Як не памятат кєди спа лем там з Яросєм цале лята А пізній як он пошед з дому уж сам аж і я не пошед лем в свят І през вшыткє ты лята было претіж тле дні А каждого з тых дні зеґар дзвоніл і то є раз А на каждо годі Правда Приносили сме ся якій час до велького покою од подвурка але зеґар завше брали сме зо собом Так же сме разом вендрували там і з повротем бо раз ся татові здавало же в велькым покою стіны сут мній мокры жей плачу як мама То знов приконувал ся же мали покій єст сухшы А мні ся так виді же они обыдва были єднакє Тылько же як были зімне то так не плакали А як огжалі сме є пєца і своім цеплам втед цекли по ніх стружкі цінкє як кропля дещу або як лза длуґє одповалы аж по самом подва Найбардій терпяли на тым святы образы Бо мы то мы по нас так видат не было А ім ся аж тважы позміняли і нкны шаты ім ся попляміли Диден тылько малы образы мамана дуже урятувала Тен котры хыба найбарді кохала Хоц ні был кольорови тылько чорно біялы Властіве то не был навет образык тылько як бы фотоґрафія одбіта на папєжы Але мама ґо міяла за образык бы ґоцалувала І я теж Тваж на нім была як бы барже людска хоц незвыкла в свій звыклости спокойна погодна нібні усміхнята а така міла цепла А те очы выдавало ся же не патшал над себе же бігном ґєсь барзы далеко а чуло ся в собі то спойженіє Мондре але не сурове І такє близкє родзоне як матчыне спойженіє буйна чарне влосы з придялком на сродку ґловы і така ж чарна брода руніж не надавали тважы святой суровости а як бы істняло тілько по то жебы єм отуліть Хоц ци потребне то было Сама в собі была та тваж опікунчом і здецидувано єдночасне Ґды бы нараз перемовили уста так ся одчувало не можна іх было не слухать стат ся улеглым тей мондрости тей мілости і тому ледбо достреґельному Смуткови Смуткові Чы был теж А може бо тых шукалем і знайдива лем кєд мама оповідала мі о жытю і пожаданю з жытям меншенника Максима Бо о німє Жетеж не повідалам Вам того на самым почотку але мія лем то за очывісте же віце іж не може то быти никт інний ніж меншенник Максим бо никт інє кохал Таком мілостю мойого народу никт інни з такым спокойом не оддал жытя За руд муй єре за маме і Тате Ярося і за мне Хтіл лем быть єму подобным І в мыслях чекалем на войны віжылам же кєдись прийде новы ротмістр Дідрісь выпровазі мє на візєнне подвуже і розкаже жолнєжом стреліть в Пєрсь в серце а кєди ся осуне на візєнны мур очы моє іщы буду виділи собачом тате і брата і вшыткых Руснаків з пережаня знерухомялых в візєнных окнах Шкода же маме ні бенде бо она найбардій ґоха не може быти бо не было то трудно І жоны з малым Максимкєм Бжушку теж не бетяж была і патрыла на то вшытко земдльоными очыма Не бещы єстем за малы А так долго не могла чекат на тєди зобачы перед собом нового ротмістра Дід Ріся як уж сам уносі пістолет і целює в мойом головы І уж за хвиля бенде віцял же ніц не бенде вижал ані видял Ніц ани ніц навет чемности Як же то так Як то можливе жебы уж ніяк не быть навет тімностом не быть То страшне Мамусю то страшне А он зо спокойом одшел Сынечку Забє за мне заяро ся і Тате за войка Владиміра за вшыткых Руснаків І он не єст тімностю Сынечку Он спогляда на нас з ясной высокости неба Споґляда так як з образка і тішы ся барзо же мы жыєме І на тым гнеска закінчыме і запрашам очывидно на наступный одтинок уж в понедільок о годині семі вечером Дякую барз сердечні за увагу чытала Моніка Тилявска