Archiwum
łemkowskiego radia

Добрий вечер витам на слухо вискує очывидно запрашам на наступну част а вісла далей плыне Петра Мурянкы Побудувала ся мама на Воєнным з вельком крвавіцьом Але і як же ту пякні было Кєди взешло сонце діс тамтонт знад Устя Рускє знад Устяньскій Хомолі Його проміны одбіяли ся од воєньскых єдліц і сядали на самым подвужу Боже Чы дале ся єщы комусь такє цепло такє своє найтепляйше цепло Відат ст было цалютком бівцареве Як тылько роззеленіла ся Яр вісна Вєзь выглядала як велькій вельканоцны кош прибраны барвінкєм А кєди заквітли черешнє прибрала ся білцарева як молодиця до шлюбу фальбанкамі ся спарала пшет копулястым ділем зашелестіла сполніньом акуратні попшы самой церкви як молодиця до слюбу Боже кому не дале ся єщы такого цепла О кім запомнялась лята міяю утєкаю як та водичка перелісками як вода білцарками до Білой фльориньскій А ты Боже Нє тис велькій тись добры тись справедливы Пуйде Запытам твойого святко псалтежа Може не сплынул те лята так дочыста дуцна Пуйде узберам велькій кош Малін і побігне ґурамі і запитам Цо повім мі псал теж І побігла матка Ґурамі през убіч до Камяней понад Берест просто до Креници до Цапка з кошем Малін жебы выложыл єй вшытко єй записане в псалтежу Пришлам А я слухам похыльоны над єй везголовєм Пришлам пшет цапку в дом А там народу молоді старсі і єщы старсі куляві ґарбаці покшывені зґєнці ве двоє і вшытци з пелными кошами Боже помыслялам чы то доправды тилем є долі на тым світі Цуж я ту роблю Молода і здорова І мілам уж одысть Не зато жебы мі віжыла святому псалтежови Але же недоля моя выдала мі ся таком малом Смутном але пшы таком малом І втеди вышел луцапек і выпитал вшыткых ск прибылі І везвал кобіты з Яворек бо была знай дальша А потем не Я Ніц не му в кобіто От уж псалтеж Ренце мі держалы бжеґі псалтыжовых картек аж палілы опушкі пальцув Отвожылам Цапак на хвилькы ся тылько задумал і жекл віле юж перешлась кобєто і віле єщы перейдеш але доховаш ся двох сынів і в велькым шацунку бендом іх єлі люде І не взял моіх малін хоц разом з кошом хцялам є зоставіть казал єс передать паном на дептаку і казал бым собі купіла пєнкну тебетувкы до церкви І спшеталам Маліны нім до дептака дошлам І купілам піякну тебетовом хусткы вшытко як казал і поґналам ґурамі нібы зємі ні дотыкалам стопами нібы з кшыдла соколе припял добрый бук Договаш ся двох сынів Ани ся не спостреґлам кєд былам навоєнным Кохала матка воєнна барцо кохала Тенскніла за воєнным пшестрашне І з того коханя з того тенскніня зроділ ся елькій шум в голові вякшы од гуку согова по велькій бужы Тато Хыба не уміл так тскніть Он завше был як тен сохуф як бужа Вєчні ґжмял вічні ґнал мало му дня было Не моглам ся го ниґди дочекать жебы мі взял на коляна жебы зачал оповідать о Жыдах О циґанах о дзядах обедраньцах як ім хлопакі на пакост робіли Кєди оповідал наслядувал своіх богатерів зоставлял свій голос і мувіл іх голосом Каждого тембрем піскєм і онканьєм єсли оповідал о Лесє знову цвіркал чвірількал кукал гукал Єслі співал Піякні співал было в тым тылевесолості радости Было того вшыткого тыле як бы то ся направды дзяло в тым далекым краю о котрым оповідал Як бы ніц а ніц ся не змініло Мама співала хыба єщы пякній єсли уж співала кєди повруціл такій час Але і так в піснях мамы был тылько смутек Сам смутек Од рана до вечора тілько смуток Як ґдибы на то вшытко цо на оповідал тато леґла мла тяжка вільготна мґла На цалый дінь од рана до вічора Хыба выразні за тянжка за вільготна для мне Втеди Втеди власні кєди врацал додому тато з поля з лясу з Любіна ґде го взивали ґє ходіл а потем єзділ роверем так чекалем Так чекалем жебы мні взял на коляна і заспівал так як бы ся таляры сипали з бженкєм з близкєм Іванку Іванку збійницкій Іван ку тылі сорочкы годил де спіняшкы поділ єдны єм прогулял другы єм пропиял треті єм під Липку зелену закопал Кілько на тій липці Листочків Листочків Кілько під том липком Дудочків Дудочків Не могли Вам повіді так на мурбетон ґє запамяталам хоц певні уж в чмєлю том пюсенкы Хоц бы то і в оґуле за далеко ся хыба заґналем бо вцеле не єстем єщы в Тшмєлю єщы В пархоцінє тиле зостало ей ку іле зостало тиле ся стало Може не вшытко на певно не вшытко може навет цалк мало запамятала лем я сам Але претіж єст то ве мне і до свого часу бе і мушу Вам то повідеть но бо муше То было на Вельканоц властіве на велиґден На першы велиґден на тей земі А же великден вшанді єст велькій претіж тато так ся і называ Пошла мама з Кошом до церкви до Мігалова До той церкви зробленой з карджмы там ді ґільзом арматньом дзвоніли Пошла мама до церкви бо треба было посвянціть то перше вельканоцне ядло Але баржей хыба єщы зато же тенскніла за церкв За тым Співем велькым Христос воскрес котрый выдобенті ся з людскых душ і поплынє ґурамі Не ґурамі Але претіж поплыє І привола Напевно привола надіє же вшытко може ся одродіти Христу з мертвых стал І кєд зобачы кєд услышы же навет ту на тей далекій недобрей зємі не запомняли сме о нім напевно да надіє ульжы єй бульові везмє з головы ден велькій шум як гук согова в час велькій бужы До Міхалова было добре <unk> кілометрів Пошла там мама з тьотком Сандром і з кошами вільконутными Пошли Пєшо бо тато єщы не купіл Кубы ані вуєк Штефан Ґнядеґо Запшенґлі бы може до возу Высаве і Стияне хоц преце ниґди до такій дроґі є не запшенґалі тылько до поля Але Высава уж была хора лзавіла і ґди бы уміла мувіть повіцяла бы напевно же і она ма в ґлові т велькій шум А по другє цо бы повіділи сойсів ґде бы виділи же Русіні до церкви на велиґен кровами яду Пошли обє Сандры лесныма дроґами през Нову Вєзь през Шмєль Ту в полови дрогі виділа матка же спотка брата Владиміра і єщы дужо своіх з кошамі Але уж по пару кілометрах буты оказали ся бардій часны ніж былы І кож вельканот оказал ся бардій тяжкы ніж был і до того єщы тен велькій шум І не зостали уж Сандры Тшмєлян Оні дочекали ся іх пошли перед нимі до Міхалова Бо претіж як же ся спузні звітат Христуса змертвых всталого Шли сандры самы крок по кроку Цораз крутшы крок пораз крутшым кроку Здорова Млодша одна лят тьотка Сандра помагала мамє Брала бодай на час мамы кош на кож але і так зоставали сораз тіснійше буты но і тум Кєди мама буд зділа ішла босо зостал єщы тен шум Боже Мыслю собі дісяй чему была м єщы так малы Чому мілам допіро <unk> місяци Чему не моглам кричыть Ты велькій малы хамскій світє Чему так меншыш мою маткы Чему забралась выдарле сь єй єй теплом древняном церквев і ґонш єм до одрапаний зімний камєнний карчмы ґоніш по тій далекій обцей встрентний земі Кы бы м так хмуґл ты велькі малы хамскы світє ґлибы моє рончкы не были такє є моцне выдрапал бы м ці очы жебы си сонця не видял выдал бы м ці язык жебы ся нім не кламал ушы уж бым ці зоставіл жебы сь слышал цо ці повідеть муше Жебы сь слышал то тяжкє як ґлаз вестхніє мойой маткі І нагнеска то уж вшытко Дякую Вам барз сердечні за увагу і на наступний одтинок а вісла далей плыне запрашам уж понедільок Останьте здравы чытала Моніка Тылавска