Archiwum
łemkowskiego radia

Добрий вечер витам барз сердечні на слуховиску І гнеска запрашам на другу част другій одтинок а з книжкы Петра Мурянкы а Вісла далей плыне Щыро мушу ся признати же перший раз взяла єм тоту книжку До рук власні при нагоді рыхтуваня слуговиска і барз тото мурянкове жытя ня захопило і заінтересувало зато і теме дальше Путьом мурянкового жытя запрашам Тен мід был мі а баржей може мамі і татові незмірні потребны втеды кєди за нілем на два лята Не през то колискы а през коклюш В опініі сонсядек былем уж на тамтым світі Позоставляли мі часу тылько до заходу сонця шукали уж заслон на окна і подобно кєди мама барз приймуючо заплакала пшемовим Не плачте мамусь я вас не лишу подобно Каждый ма своє міты Правдом єст натомяст то же жытє заховать а пізній одзыскать мове помоґл мі Німец бенес Он ся приязніл з татом і з мамом хоц вцале не были бандеровцями Он привруціл і мамє страцону за вчеснє молодост По приізді на толіны над Шпротавом не могла зналез для себі місця зупелні не могла зрозуміть Для чего так наґле з дня на день пришедл до ґловы велькій шум як ґдибы сохів по велькій бужы везбрал Не могла зрозуміть чему зачали выпадат єй влосы Вылисяла на коляно а пшы кобєца урода Бодай звыкла чловеча была єй так барцо потребна так барцо Бенес привруціл єй ґенсте влоси котре долго долго єщы были чарне А мі Бенес теж со ся там привруціл і принюс єщы кольорового бонка котрым бавіл лем ся так долго аж ґо запамяталем Перше зась здаженє належе невонтпліві до мойой власной памянці то поромбане пальце казіка колеґі з сонсідства Міла лем втед нецалы чытери лята а тато мало зграбном сєкєрка Служыла му до майструваня Тати не было того дня в дому але сєкєркы зоставіл Пошли сме з казікєм до Древутні Он поставил на кобычкы патикі А я цьо лем ромбалем з запамятаньом Жебы нам то справній шло зажонділем Лемковско<unk> Польском Коменды выкрикуюч подкажде центе цюкілецом Цюкати В языку таты і маме і брата і моім і вшыткых тых ктры не мули так як вшысты значы доцінат ся комусь люб барді прозаічні попросту бавіт ся сєкєрком непотребні калечыть древно Лецялы він цюкі А кєдипатик оказал ся за круткій полецяла крев І такым способом Уж во вчесным діцінстві захляпалем собі жытьориз крвьом братньом Вжаск казіковий маме был пшестрашны Выдавало мі ся же вали ся не тых древутня але цалый свят Але свят ся не завалил Ледановє вправді вынеслі ся з сосідства в котрым малы діті бавлят ся сікєрком але казіка видя лем в кілька лят пізній в Качанові з цалыма справными пальцами Аж втеды утіху тамтын кшык од котрого свят ся валіл Цо єще памятам з пархоціна Напевно вятрак подля сем при дородзе до Польковиц там брат пасл старал ся пасть кровы і кубе пше огромного чарного коня Тато купили го за полуцены бо навет заводові гандляже коньмі не могли собі з ним порадіт Бєсы встемповали в него тыко втеди кєди ставал мінзи постронками поза тым был потульний як яґнє Бенде в своіх вспомнінях врацал до Кубы як немаль до члонка родзіны Бенде врацал до Стияны котра ялувком приєхала з Ґур і длятого удало єй ся жыть ту так долго Єй матка Высава подупала вчесні Каправіли єй очы аж тато одпровадилі ю на спент Я Высавей не памятам але єс для родіцу взначыла так веле же приказали мі єй до памяти Єслі крова Звыкла крова кора незрозуміла доліны над Шпротавом была одзверцідленьом іх тенскноты Нех ожыє в моіх вспомнінях Бенде врацал до ствожынь нібы без душы Бо чулем іх душе брат влазіл на кубе по ґлові ґде міл єм схыльоном ку зємі ґди ся пасміґал на нім як вітр Ґальопуюнцима ся ґжывы ногі сінґали му до половы бжуха єґо тылько таємницьом позостає якім цудам ниґде не спаду Може опікувала ся нім русалка Яренка за котром як за ґенслямі тенскніл в птаках Єслі так єсли дух Яренкі был коло него цудам бы было ґдибы спаду Над Шпротавом якій кілометр в Ґуражекі стал палац Піше ґо з дужой літеры не є для шацунку але же был ничий нех він то бего імя власне Мовил мій брат напевно міл хоц повтажо мі то і о кєди єзділили сме до цьоты Сандры же в палацу мешкали сме якысь два тыгодні зараз по приізді з ґур То было єдо знесіня мешкат в тым палацу Низ якых аристократичных упшеджынь помєчу побжмівала в нас памят о боярскым походжыню Не для того теж же мал тылько пшеражаюце отворы заміст окєн Бо дом до котрого пізній пришли сме в котрым пришыд бем на свят рыко отворы заміст окєн Палац притлачал нас своім огромем Матка готувала полуденок на подвужу перед палацем на уложеным з цеґіл пєцику Не вім цо вжуцала до ґаранка теґо мі ані мама ані тато не доповідели і уж не доповіджу Не вім цо втеди єдлі сме то был горонци ліпєц Ґжебы єщы не росли Зачали роснуть з єсеньом Нес самовіте Людіска не приносили є в кошах а привозілі возами нес самоввіте Подобно тей самой Єсєні в ґурах ґжыба не усвятчыл Ляхыли же ґжыбы пошли за Русінами Може і пошли кто іх там вє може посяла єй Яринка може прибыла на єсенний хмуже і є посяла хоц предче єсень то не єй час Ходіли сме до палацу з Ярославом і з Ольцьом і з Настьом то значы я за ним і біглем Лазіли сме по огромных комнатах так огромных же в нієдний з них змістіл бы ся цалый наш дом Тілько до півніц не входіли сме загльондали сме тыко в препасті тємности з обабом же могло там быти Німце Не вім Доправды чему так обавляли ся іх люде притім ґде бы были такы страшні нє говали бы ся в Півницях Поза тым тато так файні о ніх оповідали То значы не о тых правдівых Німцях а о тых нормальных Працувал у них віле лят навет смішніл по іхньому Мувіл же Зрештом того єщы добре не памятам оповім кєди бенде дуже і трохы муджейшы Тераз тылько власні тераз оповідать мушы о єдний Дорослий справі по пізній мусял бым ся врацат як высава цо навет цільном не хтла зостать над Шпротавом Сойсятка Може не та сама може інна але мує сойсятка бо не памятам назвиска вжаснела кєдись Бандеровце Вжаснела тылько раз Тато был быстрый хлоп і не заміжал приймувать до себе такых ориґінальных похлебств Нє не зробил єй кривды Пристрашыл тілько на тиле скутечне же почула респект або дошла до переконаня же тато направды єст тым но Вінцей не повтужыла тамтыко слова Тілько раз Втеды вжаснела і о тым же Теодора так ласкаві называт небезпєчні повідяла запевне кумошкам Поніміли смей того роджаю пєщотлійвых клопотув Інні подобно міли Медже ними муй першый вуєк од тьоты Сандры Штефан велькій доброці чловек хоц троха цєпла вода хлоп і длятого хыба ся забіл Сплошы му ся ґняды і мусял скакат з возу Трафіл ґловом на придорожны бетоновы слупек Памятам т поґреб Приіхали сме з Шмєля малем шест лят Трумна лежала на креслах посродку асфальту бо дом стал при самій дроде А пред стайньом по другій строні асфальту ґде было якє такє подвурко Положыть єй не выпадало А треба было претіж перечытать на власным подвурку Еванґелиі коло Трумны на власным подвурку найбардій плакала Оля Мала втеди четвернасте лят Кєди змарла єй матка там єщы в Білцаревей мя рочек цалом мілост належном родіцом оддала ойцу Внет по його смерті пошла в свят самотна і држоца як трепота в полю Вышла замонж за Марияна Відяла одтаты же так не треба же можна выйз за Петра Мытра Осифа навет за Асафата чы ону фрия але ні за якогось Марияна Леч цо міла почуть Тамто мілост тамтен шацунок заховала доді і хотяж уж четвердесті з окладом Лят єст поза ґняздем недавно розмавляла зо мном по своєму Як розмавляла так розмавляла Але розмавляла Так хцял тато І она так хцяла завше Але была самотна як трепота в полю хотяж Марян єм кохал і шанувал Коха і шанує Ниґы єй не выпомнял не получал Была спокойна і самотна Зупелні перецівні ніж єй прибрана состра з котром прибрана мама пришла певного року певного дня до іх дому там в Білцаревей Настя не зна уж Лемковского ні потрафі розмавлять подобно навет не розумє І на вшелькій выпадок вымысліла собі теориє о непоходжыню Лемків о вшелькій народовий культуровій реліґійний імпотенциі тоґопольского племеня Мє недошлеґорабіна хце учыть цо в сабат є робіт не належы Настя пошла в свят внет за Ольом котра пошла до святай был час Ані воля родзоной чы прибраной маткі Матка кохала єй єднаково но повід сме праві єднаково Може длятого же гістория хоц любі ся повтажать часом учы І на гнеска то уж вшытко Барз сердечні дякую Вам за увагу і запрашам на наступний одтинок дякую чытала Моніка Тылявска