The archive of
Lemko radio

запрашам слухати реліґійний проґрам Слово якій прирыхтувал єромонах Маркян з монастыря отців Василиянів в Пряшові о <unk>m о <unk> Дорогы радийослухачы Нешто неділя называт ся недільоміроносиц Кі неділи то споминаме і память Йосифа Серіматиі і никодима Особы котры брали участ у зложыню з креста і похованю мертвого тіла Господа Ісуса Бо коли Ісузвис ім на кресті Коли по трохинах оддал свого духа отше до твоіх рук давам свого духа Нахылил голову і готав духа Зотусти говорит там указує Наполніня слов котре говорил Я мам багаду Положыти жывот Мам бладу його взяти Звычайно чоловік умерат аж потім голова выпаде І снахылил голову аж так оддав духа І товды приходит Йосиф з Аріматеі котрий был членом рады Был чловіком богатым но і побожным Был тайным учеником но з другой стороны боял ся того жебы не утратил выгоды котры мал Коли бы Явно признал сєку тому же належыт ку Христови А так сміло тепер передступує перед пілята а просит собі і сусове тіло А пілат посылат стотника жебы с ся пересвідчыл А коли стотник досвідчыл же з правды ісус є мертвий то дават йому доволіня же може взяти тіло І так Йозіп з Николімом помазали а громата мі Ісусове тіло Запалили до пляхты і положыли до нового вытеса ного гроба котрийоси приготовіл про себе Привалили камінь і жены котры ходили з Ісусом Дакотры з них смотрили де його положыли Жебы потім Мочы прийти А докончыти то што не было завершено найкілько наступувал ден суботний што бы великій певний праздник А так позедовского звычаю не могли они вєдно з мужами помазувати Ісусове тіло А коли Настават рано рано недільны же не выберают ся яку гробу но по дорозі роздумуют Хто нам одвалит камінь Был великой як они своіма слабенькыма руками Зможут одвалити так великы камінь отысі не знали О стражі котра дозерала над гробом штобы іх выгнали од гроба што вы ту хочете ідте собі додому Ід зо слисом жены іх Великолюбовку Христовій з другой стороны Роздумуют о тым Як тото вшытко зробити Але любов є сильнійша А коли приходят ку гробу видят ше робє порожній В камені одваленой видят ангела котрай ім звістує чом глядати жывого мідже мертвым Не є ту Воскрес посмотте місце де його полочыли А так оні утікают великорадостьов А коли По дорозі ісусий появил Говорит ім радуй теса Они были проникнуты великым жальом Церкви ім дала титул міроносици Бо ни Хотіли помазати купили дорогоцінне міро хотіли помазати і сусове тіло Но міроноси не называют ся і за то бы Были помазаны Ты міром люблі Кухріст товій усе його жывота Не зохабіли його ни під крестом А не зохабіли його ни по смерти Ідут ку гробу Кєд ученикы сут позаперены позамыканы зо страху перед Жыдами то тыжны міроносици ідут А такє сусі наполні радостил Радуйте ся І звістуйте моім братам і Петрові Жебы ся до Ґалилеі Там ня увидят А они утікают і то можеме видіти яку розбіжнус в євангелиях котра єм таковзданий был же каждий євангелисто говорит а што інче Боже ни веце раз приходили ку гробу І том описує ся І никомунічны повели бы ся бояли Но як звіст ставали вучеником Кєд никому не повіли Но ни комуніцы з посторонных не повіли Лем приходят ку Апостолам і звістуют Господь воскрес Мы сме го виділи робє порожній Віділ сме і ангеля котрый нам звістує чом глядати шыбого медже мертвыма А ученикы утікают Петро і Оан Ґугробу і находят так ім же не повели же не ідут зо сплачом з больом у своім серци вертают ся з радостьов не сут міро мертвому а приношают міро той доброй новины позбавленой страху Ісус іх заспокоює позбавлю є іх смутку жалю наполню є радостьо Они ідут А свідчат Зправды Христос воскрес Дорогатіо слухачы ништо неділя є баж хосеновий про нас указуєно на приклад праведных Йосифа Никодийма Жен Мірон Госиц котры оставают вірного господу Много разів сме о ситуациях Кєсли подобны тымшыном Кєд находиме ся о тяжкостях проблемах бідах А видит ся ном же Христус є проту ситуацию мертвый Ото засняла тот голос Радуйте ся Я єм жывый А то плач міліцийонара безвыходна ситуация находит рішыня Зазніват словоя з вами по вшыткы дні аж до кінця світа А тото наполнює радостьо На тото памятайме коли приходит декота тяжкос Спомянне собі на тоты жены міроносицы котры ідут з плачом ідут зо смутком але вертают ся радосно І мы памятайме же і коли вид це ном же Бог є далеко жебы помертвый же не діє не засагує до конкретной ситуациі Але він мат свій свій час Він є існаний Він мат вшытко о своіх руках Коли відмеже вшытко навалит ся під руками Тоди собі спомянме но тоты жены міроносиц А приношайме тото посольство надіі самы будьме наполнены то врадостьол надіо покойом А приношайме тото і другым Тоте посольство ништой неділі котра однимат страх а наполнює покойом наполнює нас радостьов Крістос Воскрес і ны Naрзвы