Archiwum
łemkowskiego radia

Благословен Буг на шыкван і преслой вовікы Божы Соты Сови Заты Божы злотий Жы Зынпістий Восковий рус благо своісли і святому духу і ни при своілові комір жыты од Господи од призбери в лавы по законі о Це ты подімосно соймо двоня го ге ге Господе посподе посло Ниґловеуй свого ону і святому Духу і при сой викрикови Ужынды твоі докласти твома двожы з оснимат гымна ошла святом нашы зва ско твоє єст сонствоі сила і слова о ісина і Святого Духа ни Присмо і вовіко за дужу робату твою субаского вікому Єсо буде середив Молиства з <unk>oro повели сий милости твоємо лем ти ся услышы і помы заупокоє душы Усопшы выробовыжывы Епіфоны і всіх погибшых постоборах Для Львові і Йоложы ює жебы просити ся і ся о довіжані в волн жаліво Єд было былучы не бучы іх іже провед ми упую доцьок звідсліджати і основя Грішів ухыстове смерт воцаньо і Боґоношы вопруси Кє быти єст і возвесенє жытя і і Довіслово з Сылоєм собызначовы воєводстю при святым і благым і жывотнышы воівом нині при <unk> Мудроствой Богороди мальцивыми і мальцим оддаєх нестоскістний блуна душу ставшого ся вож Піфону Селеня права не пречытат міс іслака Дякувал опубличнові поколі на спомину з якы была обложены мому скынічны одаж господы робу твойому епіпану і сут поныйосвой Мала Ісусу Кристю ом найбоже добре пополудне людчаство Два слова бы треба было повісти лемківскє то такє словяньскє есперанто буду бесідувал по лемківскы за то чы прашам польскоязычні треба якось старат ся зрозуміти бо гостом з Хорвациі і з Сербіі латвій єст назязы зрозуміют Не буду розповідал дуже о Никіфорі але выз далекого світа прислий та пару слів треба повісти Никіфор был сыном сироты бідной сироты німой сироты Дітинство мал барз тяжкє барз трудне она служыла в люди то в єдній хыж то в другій то в третій село єй выкормило село ховало она помагала што могла Е А Никыфор при ній це лем был очывидні тіж од хыжы до хыжы до сколы Такой не ходил Дашто кустьом не ходил бо мама не бесідувала была немовом та і він таку тяжку мал бесіду Іщы мал ексу выкусічка фізычну такій ґанч фізычний чым тяжко было бесідувати А знате як колисис тыма школами было неска сут специялистичны школы то і для такых ся найдут школы а він бідний не е не міг мати до щестя жебы ходил до школы але мал велькій талант Дам од Бога Виділ же інчы діті ся вчат же ходят до школы і якоси си так устроіл в голові повіл сой же я може тіж дасту будравлю і зачал малювати Малювал малювал малювал Не буду єй дорого його артистичной описувал хуцку рішыл такій час же найвекшы ґалериі світа од Ню Йорку по Токійо його образы выставляли Перейду лем до того што мушу повісти коли нас выганяли в <unk> р з рідной земличкы його тіж выгнали І мы сме остали там де нас выгнали Але він не остал Він такой дораз ы Позберал ся якісым чудом вернул бесідували же неосвічений был не знал ся в світі а спідщеціна вернул сам Выгнали го то над самым морьом над Балтыст над Балтийскым мор выгнали го другій раз другій раз ся вернул выгнали го третій раз і третій раз ся вернул і потым третій раз му дали спокій Він ішол іхал чым ся дало чым ся дало Але якоси ся достал Якоси ся достал трафил домів І Прочытам Вам най ся Вам здає же то устами Никыфора акуратні же то Никыфор бесідує Акуратні на темат моря там де го выгнали над далекє Балтийскє море Володимір Ольгович море в памяти Никыфора Дровняка Не буду тебе малювал море Хоц то такы великє о кілько більше нич будяка млака нич криницкій потік нич потрат Не буду тебе малювал хоц сты потужні О кілько потужнійше од того што знам од розкотистого грому од шаленых вчас весныгірскых потоків од розюченого ґаздівского быка Не буду тебе малювал Хоц ты і гардеш прикрашене нераз при сході заході сонця цілом палітром парув Не буду тебе малювал Море Не дістанеш то од мене малюнка портрета Аж і коли бы ся в тобі неєдно а тисяч сонц призерало і тисяч місяців брало в обіймы твоє великє і неспокійне тіло Бою ся што зоскне моя руха зосхне оддармуваня бо барз мало малюю і не так як треба Там де смерекы підперают молоде высняне небо де обмыты снігом і дощами двигат ся догоры верх Яворины Там бы знала рука што має робити Там і лем там міг бы м ся істи стати собом як бы раз істи ся вродити з недрів рідной землі Там бы м міг зас быти Никыфором шаленом слугом того діла до якого єм неодмінні сотворений І може вказут ся мі іщы фантастичны міста неубычайны воскресенія серед гір байковы заходы сонця і такы інчы невыданы дугыма чудеса ідеом Бо там і лем там може ся то стати може ся стати вшытко в краю тым благословенным єдиным в світі де давно предавно вродила мя мати Дармо што не почую тепер в Креници лемківского слова і стану ся іщы більше доправды глухым Дармо што не застану там Дровняків Креницкых Ціхонів Дзюрбелів Гриників Міляничів Остают горы Они вічны остают хыжы сыпанці капличкы і церков до котрой ня мати за ручку выдила Остают іщы і тоты што спят на горбках за церкви ґаздове ґаздыні матері матерям і віцьове вітця Рядками горбів спати будут дальше до кінця віка нич господ землицку цілне переоре Піду село І зближу ся ґу путоковий сяду над водом штурю ногы змучены дорогом його голодну свізіст Вросну в беріг як тот златий лотат або як пристрітник возму голову во твоі рукы Одпочню одпочню Потім выйду на горбок за церкви і стану в отверанці старого циментеря Буде за час світаня а може змерку Встану і зогунам так голосно Аж впаде страв руса і затремтят на деревах листкы Так голосно я лем буду міг Не послухат мя може собачий язык і не выйде з ґамбы ниєдно выразне слівце але тоты што спляти зрозуміют І почує мати двигне голову коли я захлинений выкричу зо себе Мамо Уже м ся вернул мамо я засту Прошу свыте квітя Дладат Ведучый Стоваришыня Лемків в Польщы член Світовой Рады Русинів і ведучий Стоваришыня Руска Дуса в Ґорлицях