Архів
лемківского радия

Видом вас быт кухатю при Ґорпоні Анна Кырпон Якоси так выходит же уж раз бесідуєме о ХХ Фестівалі Лемківской Культуры Дзвони Лемківщыны Він одбыл ся колоністочка монастыриска Тернопільской Области іщы <unk> серпця а мы доднес доднес о нім бесідуєме в радию Но але так вышло же з проґрамы фестівалю чули сте не так і богато а лем куз бо прозвучало єдно меньче інтервю з директорком Музею Лемківской Культуры і режысерком того свято монастырискых віром Дудар То было менше інтервю а тіж прозвучало два більшы інтервю з Васильом Демцяком якій оповідал о Лемках луганьской области а тиж з владком Максимовицьом Ну і в тым інтервю пан Максимович з Фльориды жы в америцкым краю оповіл нам про свого приятеля Василя Дзюлу Тот замериканізуваний Лемко пукус пукус однаходил своє рідне пукус вертал до свого коіня і єдным з результатів його зацікавліня лемківском культуром было копіюваня традицийных лемківскых струів а то тиж был іх його фах моделєрскій крылецкій Василь Дзюля створил нулы струі по старых гірцях а недавно но як недавно в маю передал іх якы дар до монастырского Музею Лемківской Культуры ну а на фестівалі іх демонстрували прекрасны молоды івудькы Вера было на што посмотріти Ноюсні Владик Максимович порадил тоту колекцию женскых струів подарувати в монастырскій музей а і заплатил за пересыланя Він в інтервю нам повіл же Василь Дзюля тепер рыхтує до высиланя і хлопскых труі тыж Коли тоты пакункы мали в музею отворити то тыж была маленька урочыстіст і до той подіі навет было написано верш директорка музею Віра Дудар попросила ото пані Анастазию Трыж З якой власні будеме днеска бесідувати Но ле послухайте тепер тот верш подарунок голосиме днеска радіст Вейку Для музею пришли подарункы З Америкы прислал славний Лемко Василь Дзюля за уных упрань пакункы Од шыковных і чудесных вбірів крутит ся голова його бертат розмаітя віцівскых кулюрів нас до рідной Лемковины вертат Спимне ся дівцятко перевелене в білім высиланым опліцяти І пецюркы як оген червены ци кригулька з одблизком богатым Зверхы ґорсит з квітям і листками Тримат зграбно плечы і поставу а запаска ясна з фарбітками На кабаті ля працы і забавы парадниця в чепці зо взорами фацилику спомин в рідній пісні Боже заплат великыма дарами всім причетным за спадок лемківскій Ся причынил до того богатства Владик Максимович благодійник котрий нася взял вшыткы вытрати Натор єтописец нашміный ся потісме вельком том подійом бо не каждий ден в музею свято Березіме віру із надійом В купі ся тримайме нас богато Як увагні слухали сте передачу тыжден тому то зауважыли сте же тото імено Анастазия трис юз звычало Новы звучали єй вершы два вершы оно написали специяльні до початку Фестівальной Проґрамы на ветрянім поли Єден з них Бесіда Дус было інсинізувано на сцені І него властиві і зачала ся концертны проґрамы А другій вес якій тиж прозвут ся зо сцены він як бы реклямувал вшытко што буде в проґрамі фестівалю Што цікаве пані Анастазия а она з <unk> рока Лем деси пару років тому зачала писати вершы зачала писати по украіньскы а по лемківскы зачала такой цілком недавно Можеме повісти же яко лемківска поетка она іщы цілком цілком молода Як то ся стало же до ней прилетіла муза же она зачала писати втім власні будеме наскы бесідувати а тіж будеме зас слухати в перервах фраґменты фестівального концерту ну і може одраз і зробиме си таку музичну перерву а товды Юж по перерві зачнеме нашу бесіду Запрошаме на сцену Віторію Парасці місто під гайці коріня дій Євлоні Просиме Вас пані Віктория Молит на стердачы да моі чугайові на футбоньку білика Молит на тердать да моічові на футбоцку білим ка подіі Пішли сме до Тюрткува то давнє давнє місточку на полудню Тернопільской области пішли сме до Цьорткола жебы стріти ся з поетком яку познали єм з Фейсбукы през інтернет Но і тепер она сідит клуня то Анастасия триш бар ся то чытам в фейсбуку вашы вершы І можна ся подіювати же чловек праві каждий ден пише верш Дознам ся же Вы перше не писали же вы не так давно яли ся того ремесла бо перше выкладали в медичным уцілисті тепер тоголиц Выкладали долгы рокы Но і тиж ріжны ріжны сут грані як жена як мама а тепер пані Анастасия іщы єст і поетом То правда же зачали сте дашто писати як вернули сте зо святой землі Хоцю повісти же мі дуже приємні же я ся зазнала з вами же же мы ся зостріли і дійсно хочу повісти же зачала я писати після того як єм была на святі землі было проща на святу землю і я хотіла жебы ся лишыли мі тоты вражіня Тото што я одчула там на св Землі жебы оно не пропало жебы оно не высхло е не потемніло а лисило ся так як тоты першы вражіня Я была на св Землі в <unk> році і є то тыжден же я там была я каждый ден записувала записувала собі на окремім листку і потім як я пришла як я приіхала і думю я зачала тото цитати і мі ся здало же то зовсім не навіт не близко не стоіт до того што я одчула як я там была Тоты тоты тоты тек тымі были нежывы были ефакты были подіі але не было того почутьового відлюня того одголоску почутьового ія то не встала писати попробувала писати ту выглі в виді вірша Но хотіл бы вісти же мі ся не вдало то за першый раз я зробила богато вариянтів І вкінци на кінци мі ся здає же ну не вдало ся мі полністю так як я задумувала але хоц приблизно же яла бы же я могла тото опубликувати і міниц за тото не было стыдно де опубликували сте Я публикувала то в вільным жытю То є наша Тернолопільска Областна Ґазета Вільне жытя і мі там опубликували Я навіт ся не сподівала же бы там там они кажут же до них приходят цілы кушыкы з віршами І я навіт не мала але надіі бо то не были ні моі знаю ани нихто але о ни яку Комуси тот вір ся попал і він то процітал і опубликувал І тото было нібы як стимуль як початок же місце ну як бы хотіло зафіксувати щы даякы вражіня диякы спомины особливо спомины про моіх родиців І я попрібувала тото писати на лемківскій гір Я кус чытала вашы книжкы а но я хочу повісти слухацям же виділи єм поетичны книжкы в інтернеті пані Анастазия пошырила таку інформацию же вышла єдна книжка выйшла друга і я зохтіло тоту І пані Настазєвні выслала І што цікаве было єм поділуване же выслала подарувала Хтіли єм купити але видити Але то не першый раз такє я виджу Бо я знам же Лемкы так роблят другій ніт не виділам а Лемкы знам же так роблят Так зробил Іван Сенко в нас в лемківскій церкві як выпустил книжочку своіх версів і в церкві стоєв перед тетроплодом і роздавал вшыткым людям якы были в церкві Хыби бы не хтіли Я знам же Лемкы так роблят таку мают натуру Бо так доправды то правдива поезия она не ма ціны Єй не можна купити за грошы можна купити книжку так але правдива поезия ціны нема І што охочу повісти специфіка творчости поетичной Лемків єст така же праві вшыткы Лемкы складают Вершы складают співанкы і може найбільшым такым тоюжным стимулом а такым смутным траґічным траґічна была тота подія выселіня і може она так подіяла же вшыткы зачали писати про своє село про тоту якы лишали рідну землю І барз дуже Лемків пише Але переважні то такы як народны співанкы Подібны до фольклору або небарз далеко одышли од фольклору і не так часто стрічаме Лемків якы пишут не фольклор повіме так або не сучасний фольклор а а штоси кус інче І зато было мі приємні прочытати што пише пані Анастазия пише дост дуже по украіньскы але єст кус по лемківскы і внеска хтіла бы м Звернути ся більше до лемківского хоцю повісти іщы як осы так єст же барз дуже Лемків пишут і думают же то плине просто з душы просто з старця і того не треба ся вчыти А пані Анастасия подумала же того треба ся вчыти і пішла в літературну студию в бібліотеці В сонячне груну зове ся тота студия де можна было кус ся навчыти якы сут формы верша якы розміры як то ріжно можна выражати своі мысли якы історично были ріжны вершы Як мож на експерименты робити в стосунку до формы версів бо вы долгы рокы были выкладацьом і вы знате же вшыткого варт ся вчыти так зачали кус і вчыте ся не просто писати а вчыти ся бы выповіли же перший раз вкус не так вышло і вы подумали же може кус ся полчыти А од якого року зачали сте так брати участ в тій літературній студиі Я зачала <unk> років тому Фактично <unk> девят років тому тому після того як зачал робити спробы писати про святу землю і після того як зазнайомила ся з тыма з людьми якы пишут нас в чоткові і они ня запросили в літературну студию Сонячны Гроно і з того часу Ян не пропускал анієдного занятя А як часто они сут і перед ґарантином то через два місяці кожны дло кожен проймі два рад на два місяци так ну то выстачыт За тот час можна штосно писати і пак приксы вказати так і може інчы можут обговоріти тоты с Вказати што што не так шло як помилкы або што можна зробити краще ну нас такі ставлят ся єден до другого толерантні так не дуже критикуют єден другого але такы ділікатно делікатно вказуют на тот на неточ што сказано неточно і так дальше А хто провадит тоту літературну студию ци єден чловек ци єст більше єст єден чловек назывет ся Ярослав Дзісик кандидаты історичных наук він выкладат зараз в коледжі Економічному коледжі в нас в Чорткові І він член спількы журналістів Украіны він постійно дописує до нашой газеты наша газета яка выходит сючкові тот людина така яка любит дуже поезию і хоче інчых люди за цікавити ню ты не так часто ся зустрічат бо каждий перший для себе а він хоче зацікавити інчых і тото мі ся барз сподават хоц я уж не молода і ге Я маю такій поважний вік Але мі тото інтересно мі тото інтересну Ні як одкрыли си другє дыханя Але мі ся здає як іщы чловек гварит же тото тамто іщы дашто інтересне то чловек молодий іщы і тота молоді стирлат было якы чловек повіст же уж нич неінтересно нич ся не хоче о товды навет як двадцет років але то уж дорушок правда трант а як іщы дашто ся фучы то значыт молодірлат і адарат запрошаме на сцену заслужну артистку Украіны Доряно Запухлят Зелоягідниця чортківского району Тарнопільской Области Лемківска Народна Пісня Ішол Іван Іван Моголинку єсли там і пдатят дивокусити тайно конві терят фонде не пошатя діля Дайно коли для твари Не послуша є выже моя мена гея голько гевя тай твоі до фетуна лем о пані та же дороги пойля має дальше словаткы геймай саму варта на одпер Не лобрикам педува не роби я буде думам лену Рыхна ртевативни цикаме вас нывати Мыли моі слухачы припоминам же у нас в гостях Анастазия <unk> Стьорт Кула Тернопільской области оно родило ся в <unk> році іщы на лемківской земли в селі Заладка Рыманівска то недалеко Рымова недалеко Дуклі Але пані Анастасия не може памятати лемківского краю бо коли єй родину выселяли была іщы не мовлям і вшыткы спомины єй дітинства уж зо села Нагірянка то село на полудни од Тюрткова в нім і в сусіднім селі Ягільниця жыє доднес дос дуже Лемків Тепер пані Анастазия Мешкат в самым такой цьортклові повіли сме же она написала верш специяльні до печатку Фестівалю Лемківской Культуры в монастырискых хоц він уж звучол родиюл але я іщы раз го прочытам товды завернеме до нашой бесіды Но і верш з якого зачал ся фестіваль Бесіда душ Няню рідний милий найдоружця маму На вашій могылі є з самого рона Оповісти маю дем недавно было Як по нашым краю стижками ходила Повічы іводкы цього спосмутніло Ци хыжы было ньом рідной ся діткнула Ци ся поклонила на свому порогу Ци марно ходила в далеку дорогу Не мам чым вас грідны буде утішати Нашой хыжы сліды юж не упізнати Церковтє єдине ся выратували О хресты родинны пташкы успівали А як наше плоле ци зерно ся збыват Ци потійцьок в фалі весело розбыват Жальт же морґы пуля тяжко гыруваны зарослы долкола густо бурянами Потійцьок обміліл На камені зимнім бусы ногы слідів Уж давно не видно Мамо як гіренько жыхаты спалены лем фундаменты сирітскы лишены Признам ся милы в таємници дони Же сме там лишыли куферок потайний В нім знимкы родинны выселеня раны засыпане глину памят закопана на дні куферка лесят там догнескы біленька сукінька горошкы небескы Жебы не пропала хотіли сховати Вы вшыткы думали думім ся вертати Ты были маленькыты слезили діли Певну сукєньку брати ся хотіли Мы тя вспокояли ласком і словом Жебы повірило с же в бершій знуло Няню дорогенькы носи лісы лукы Донуют рідненькы од тяжкой розлукы там клубами Хморы верхы гір достают чысты лсиньові небо закрывают Як тото виділом Сині лишыли горботюк пало і мі ся приснило Підскакує дівця сукєночці білі Зберат собі квітя і з серце мі мліє Вшытко юж пропало Горы юж на нашы Як ся тото стало Ци од якой вражды ти сме завинили в праци безконечной Все сме ся молили і были сме честны Неє Одповіди неє одповіди неє одповіди Вшытко стихло з розпукы Обіцьом Вам равно Дідусі і Бабусів куферок таємний найду в певнім місцю поіду уж сама без кєды пізнати жбы іх з лісами серцем обнимати Там близі до Бога в рідных Карпатах Де в жытю другу легше турувати Спіт спокійно рідны В памяти родины не згаснут довірны скарбы Лемковины Но а тепер зас вертаме до нашой бесіды Переважні люде пишут вершы коли то зачынат ся коханя но <unk> <unk> років І переважні так єст же деси як тота молодіст проминат То навет писменникы покус покус переходят на прозу а рідко хто пише поезию все і тым більше в повагнім віці якусы рідко так єс же власні до поезиі ся берут Бо може емоциі не такы уж як молодости може не такы горячы емоциі але ви находите каждий ден циякысу хмару циєкысу квітку циікы циєкысу іщы подію же З того родит ся верш і я просто поділувана як потрафите так робити якоси Вас там так навчыли на той літературній студиі зо вшыткого робити вершы Ні як жебыти чесно Ні той то моє цісто особисты ся справа в тому што мене такій тяжкій был період коли был хворий міц чоловікі коли мі внук служыл в ато был дві ротациі в ато перебыл воювал на рахы на Сіллах і там де были буі Він та він участник бойовых дій правдо він не был на самій передній лініі але але зразу ззаду зразу был взгляду і він єл участник бойовых дій І тото пережыти тото пережыти было дуже тяжко мі поезия была якы такий ем рятівний круг Жебы я ся зашлоси заціпіла бы якы думати цілий час жыті невелікувно Хворий ся ловік же еті діти найлюблі на єй такы наймілійші внук першый наймілійші внук найдорожші він там коло фронту коло фронту то можы бо они єздили там машынами на передуву і так дальше возіли він то в роті охороны то не так то і тяжко І мі поезия была як така для душі така як словок для душі же я ся могла сховати од той реальности од той дійсности яка гін не дуже приядна была придуму на фактичні тяжка тяжка і была ситуация в якій не годен было даштос змінити абсолютно і часто хотме контрулювати Тото што діє ся докола нас а ту было неможливе дашто змінити і треба было попросту пережыти але выйти з того нормальным чловеком поліме так І я хоцю повісти же жебы все была жыва література то не стількы помагат так як людині в тяжкій ситуациі помагат єдному малюваня другому музыка трітьому спів а мі помагат література І я хоцю повісти же тоты мі спробы такы я Но набрали се сміливости опубликувати тото на фейсбуці в інтернеті і Я не хочу повісти же они популярны же дуже багато хто цітат іх але є люди якы цітают І тоты тых люди небагато Але они ня підтримуют і так я думам же навіт як єдна людина процітит тото уж є богато Істала ся така приємна подія же звернула на мене увагу Ярослава Галик колишнє не забудня Голова свула І Ярослава Ґалик она сама писала писала правда проо зу і она знала оцінити я мушу повісти же она была то так припадково она ся зробила таком діячком а так она выдала три книжочкы то Можна повісти літературы бо більше знают же она укладала тоту книжку памяти Лемківщыны але она писала новелі і власні она хтіла написати іщы і смерт перервала она хтіла написати цикль лемківскых новель або і навет роман з лемківского жытя Я знам але смерт перервала тото хто она знала уцінити Але вертаме до того же она Вас підтримувала іх І она міє дале бы дале таку ідею жебы я написала більше писала по лемківскы Мене там было <unk> три віршы на лемківскій вывірці А она мі сказали же жебы я попрібувала писати трохи більше Трохы більше і так фактично під єй вплывом мене выйшли такы лемківскы ескізы там выйшло <unk> віршів а перед тым іссі два ну іже опубликуваны тоты же опубликувату сут же то сут так то но можеме повісти пані Ярославі Дякую о на деси небесній Лемковині уж же она Вас до такого інспірувала ция повісти і Я бы хтіло жебы може прочытали лемківскы вершы сут вершы такы украіньскы на лемківску тему а сут такы же по лемківскыли написаны І я бы власні хтіла жебы вы прочытали бо тоты важне авторскы чытаня то цінит ся як автор чытат Бо автор зна як акценты своі там автор зна як по свому прочытати я бы Вас просила прочытати і взагалі може прочытати вершы якы вы хотіли прочытати Я бы хотіла зыцяти з верша про мою бабусю про мою бабцю бабця яка называла ся Настазия так само як і я І то был перший верш якій был написаний на полемківскы Оповід бабусі Анастазіі Ня заклиць дорогый мій краю баную спокою не маю одколи м тя наму слишыла слезами дорогу крупили На поріг вступи лем чужоі лишано іх хыжы простроі лемківскы забиты і жмушу лем бы не забити про душу Церковцы завадців неділю тішыла серденько надію што онуків моіх множынята ту будут землицю топтати Не такій нам льос положыли жебы м в ріднім краю прожыли Розвіял насвітер збил квітя Мы вшыткы сироты по світі І од поверше ся зо чоло того вершелют його прочытали як разы Ярослава Ґалик І м же она мі надыхнула мі на тото жебы я писала написала трохы більше А вы памятате свою у бабу Таґ так Баба вас рухувала так То была мама мойой мамы по материньскій ліні бабця Анастазі І я як тепер она мі перед усіма Она пішла на тот світ <unk> рокы лем мала мала Але такий ся слід поні лишыл же я памятам до цых пір і я слухала тоты Оповідкы Про Лемківу про Я не памятам бы я родила ся на Лемковині але мі были тікы три місяци як нас выгнали о Тадиль І я тото вшытко знаю по оповідках што оповідала мама бабця дідо тато і до нашой хаты мы приіхали як нас выгнали з Лемковины мыш попали на терноопис як раз коло Чорткова на тернопольской области мы осіли і так вышло же в нашім селі село де ся называло Хумяківка потім На Гірянка в тім селі было богато Поляків Поляків Выселили до Польщі і на багато польскых хат заселили нас І так мы жыли на тій польскій хаті і до нас приходили нашы з Завадкы і з інчых там звороблияка з інчых сіл приходили просто до сел называло ся до селы Я была дума тілько сама гіяднам нас не было маленькых діти більше і было зручні до нас приходити бо нихто не заваджал а я тілько слухала тілько Зисіди лем тихо од початку до кінця вшыткым слухали І як тот якы про саме выселіня Як высиляли якы тем якы были то тяжкы пережываня як то люди опинили ся без ничого там хто привіз кони хто мал дешто може з шафу якуся або бомбетиль але а вылий такышу безницю взагалі Як люди ся упинили в <unk> рік дик был голод Голод был на Украіні і ту пришли люде зовсім без ничого Мы в <unk> році нас перевезли мы ефектично мымали ніч Тато зо стрыком ходили на заробіткы мама потім ту колгузпу і так дас ідме до є то вшытко тото тоты місця памяти лишыли І я видю же вы то і описали тиж Я хочу зачытати такій верш як родинна памят Ціниме лем в ту пору миліст серце же тоніст як высихат рідний цвіт і на галюзкы ламат ся кубельце же ся звывало мотузками літ В памяти сплыват світлий образ тата же лемковину снив бы любіл так Был добрым зо вшыткыма і затяты найтяжці гіркій праци давал ляд любленых внуків поміг підховати і плекал свій переселений рід Не минал церков в неділю і свята в молитві сірі ся розвидня в світ Ласкава моя з чулым серцьом мама не жалувала для онуків рук радити могла слабым помагала хоц нетерпіла ся кульгосных мук Ся здає же то справы лем родинны неінтересны будут в плині літ лем так як з сеглы выпаленой глины з родины каждий ся будує світ Запрошаме на сцену Народный Аматорскій Вокальный Ансамбль НО Центру Культуры і Дозвіля Кышівской Селишной Рады Дрівлен заслужный простівник культуры Украіны Свєтлана Андрусків Вязанко лемківскых пісень І як два доли як я ци до No я чути Як і я ци до ачпива Далеко я чуди Ходиш ни лем ти ходиш ни лей лем ді мластифон ей гай Ходиш ни лем ти ходиш ни мий лем ді мластефон Лемтикы Лемтисты лантисты лемкы мила омира густи покли оти соты як мига до гуси помтиты лем Я ся не субі рока я ся неталом Як люби Не ходити Не ходи не го Великы Такій вірс называт ся розметане гніздо од мінарід до птахів подібний што вдале чуджызны злетіли Ружнице лем в тім своі гнізда выгнанці не будут виділи Нас кревне што было спалили А чудом зостале забрали лем верхы гір осироціли слезами потіцьків стекали Сємныма смутныма піснями Зі співом проникным тривожыт Розпука задумом вітрамі До земли ся терпко приложыт Дай Боже нам радіст вступити На стежкы відсивской стороны Джерільной ся воды напити Вклонити ся рідным тереном Такій вірш назывет ся одголос Лемковины Як епіґраф я взяла слова Богдана Ігора Антонича літа плывут му гірскі влоды чы мало бур так пругло лиш ты однаковы і незмінны далекы лемківскы село Тут сиве небо і сиві оці у затурбованых людей То ебілипі грала тепам сам верс Не годна м припомнути смак дідизны ні хыжы запах дем ся народили Лем три місяци малем як чужынци нас і сплецямі наспіх вывозили Але слухала м як найліпшу казку маміны оповідкы зо слизами як горы охорону з Божой Ласкы веселы нашы села окружали Землиця пила спрагло працу гірку справлену кырвавыма момзилями Хоц тяжко ся давали вів саміркы бандуры кміжкы землю шанували тішыли ся як медум його дамі Коли мали єну терен выберали а пахвы як мясистыма грибами лем ся кошыкы зверхом напихали Спомяна в тато міц єлівців грабів і тепло зашкарубльой деревины што в зимі гріле вымітала надвір дух дыму кацюристий іскумина Над тым дорогым серцу земным райом Высіл небесний сили обрус милий Лем ся татовых очів діткнул крайом жебы мі спадкувати позір сили Осінній спомин матери Вчера дес далина одгриміла мили серцивиля Нескыснове земля ціле зраня Дрібным дусом як ліком до раны Одмыв дусь пилену туманисту і спамяти До образків цістых На них рідны горы грибенямі підперают хмар небесных брамы Краплі снуют ся з дощювых ниток і стікают дивным співом скрипок Литят они до землі з поклоном одбывают шклопы тічка дзвоном струн душевных ся музыка діткне одголоском веселости дыхне Як все вільно жыло в горах милых як ся скоро примножали силы Як подячно освіжаны травы принимали листкі в грій опалий вічніст надыхала золотисы вышываний дувків шоковисти Своим далекым пролетілым дивом зник тот спомин птахом білокрылым лем ся світит в серці слідом красным материє з нас тепль непогасным Засніжены бескіды Снемі си за вами горы засніжены Юж Вас не повиджу дорогы терены Знятсе мі дотепер дорогы весели Коли сме ходили під віцю до села Як сме ся тішыли сніговом віверетом Хоц нам наробила купаміт шпету треба было долгы снігы одмітати жебы узку стежку до хыштурувати жебы огник лямпы міг потроху тліти і в милій бесіді наші серсця гріти Про працу ґаздівску ся бесідували З давніх приповідок вшыткы ся сміяли далекы зарібкы спамяти сплывали гамерицкы грошы тяжко ся давали З больом споминали скупы слезы гіркы што в уцях стояли як смутны сирідкы Як думі вертали з майнів до ґаздівкы худобу і мурґы купували гідны Хто бы міг повісти што землю і хыжы одберут на силу і нич ся не лишыт Серце рысарве птахом як тото споминам і сулены слезы в самоті вытирам ся мі привиджают горы в ріднім краю што іх Маковици небо підперают Сніжыстом пиленом навікы сповиды у душах лемківскых Дорогы Бескіды Но і туд єсти є такій вір про святу Вецірю Свята Вецеря різдв на підході Піст злитів як листок На вецірю зышли ся родакы близкы Сніг тріском і скрыпом чує ся в дорозі Студеном морозом дыхат на порозі На полотні темнім в шатрі під небеснім блиснул злотом промін усмішком облесным То найперше звізда так ся засвітила На святу вечерю густів припросила Свіжий запах сіна панує в світлиці спомин пряскінів іскрыт ся на лицях Сіл святочний долгій обрусом прибраний На нім пісны стравы ручник вышываний Ґазда світит свічку зацінит молитву Втворят вшыткы дяку дітятку в сповідку Пшенице і смаком сулдзяна медом Найперше готова прославляти небо Кыселитса наша лемківска принада Розмаіты стравы хостины одрады Потім дяці Богу вшыткы ся вклыняют молитва з колядом вечірю вершают прадідівскій дар праслово прадідівскє давнє слово рідной Віцівщыны плинеш хвильом парадолом свихів гір в долины Зо джерела як з кришталю ци з того гірского тече ж незміряне дале дорогом до Богы І з молоком материньскым зародяным серци слово слезом прозористым скапат як з озерце Стрівка жытя надзыґарку назад не вертає жаль же слів нашого часу мало ся зыстає І і іщы єден вірш про слово щедріст слова Хто скупо сіял скупо буде жати святого писма вічна мудріст слова В пустині поля нич не годен найти як несіяне зерно лем пулюва або сіяну лем зо одціпного зернято в жмынів недбайливо махом як зайдут навет вшыткы до єдного то будут выклюваны першым птахом Так слово зріє в нашій душі зерном і просит ся на білий папір тістий Важайме жебы нихто го не звернул зо стежкы божой рівной нетінистой Лем товды наше слово ся почує як буде посіяне щедро сміло і од сірого серця подарує надію же найгірше уж минуло Мы не пропали на дорогах світу на дбаня пошанівок всядиль маєм тішыме ся лемківскым пишным цвітом і вітцівщыну завше памятаєм Туно ся звязала пані Віра Дудардидидидидидидидидидидидина директорка деревузею Лемківского Монастырю так І она мі подала таку ідею написати про вірш про про одіж лемківску Она як одкрывала тоту выставку же то была выставка Лемківы Джули Та была нам і повідали же тым віршом они одкрывали тоту выставку тотузраю Того лемківского одягу зярувал з вельком імлакы Прислов дорунок Ласи Джуля до Музею Лемківской Культуры в Монастыри Соскыта І Максимович дот Максимович Владик Максимович о Боже заплет пане Василю і Боже заплет пане Владку барз добру зробили справу Нотвер жы цікаве і взагалі цікаве писати як бы на якусы тему же хосы дал якысу тем так і спрібувати Свою силу талянт міны на тему зробити бо то не штука як просто но твоі емоциі твоі якысы подіі А як єст темо то і треба тему ави потрафити і на тему я виджу Но не знам як мі ся то дало Але пані Віральґы казали же одкрывали тоту презентацию тоты выс ставку жыто чытали тот вершно цікавый спосіб тиш але іщы што нас не цікавит же вы цікавите ся якы сут ріжны формы верша і прібуєте в ріжных формах писати і там як рондель ріжны як тоты короткы формы хлоку ци хайку якту є пукция якы іщы ріжны і чом власні можна но взяти єден там спосіб найпростійший і як то діслівну риму Як то і юсь а Вы якоси так прібуєте всюди яку ци тота студия там такы заданя дают Ят є ты ці сумує моі ініциятивы мі тото інтересно Но мі тото інтересно было з технічной тойшкы зуры мы то было так як мі было непросты были тоты два рокы для мене і мі треба было переключіти своі думкы на шусє інче наприк жебы написати Хуку В японьскому стилі хуку три віршы де рахуют ся склады де має быти перше перший рядок має быти <unk> складів другій сім <unk> або но <unk> вісем <unk> Дальше я ускладнила си і ся зробила так жебы каждий із тых кожне слово было з єдной і той самой літеры Зачынало Зацінало ся на тоту на єдну і тоту саму букву І трохатны то і тоты трохы ускладнено і мі тото заберало мою енерґію моі неґативны емоциі тоты што я одчувала моі почутя неґативны і я мі тото помагало дуже І в результаті того мели се стали такы цікавы новы формы цісто з такой з такого побуджіня же я хотіла переключыти ся переключыти ся на штоси інче і оно навіт вышли навіт інтересно як кажут як кажут тоты же іх чытают значыт поезия то тиж терапія Тоже быти літературно творці так то тыж терапія свого роду яку можеме тиж хоснувати і я недавно чытала книжку же власні література може мати барз терапевтичний ефект і там описує ся як навет яка сикриза в жытю ци в творчости і якы робити такы Вправы якы пробы робити каждый ден жебы з того выйти психолоґічні і одновити ся і зачати жытя наново і власні тото може помочы Думам же пішли сте добром дорогом дорогом творчости і дорогом до правды де в інчым світі кус паралельнім світі в поезиі зробили сте барз дашто важне і жыли сте в реальным світі і дашто зробили сте в тім світі поезиі Дорогы моі слухаче нескам была Анастазия <unk> лікарка выкладатька а однедавна і поетка Тепер прозвучала перша част нашой бесіды а на другій раз можете послухати єй продолжыня Звичали внеска і фраґменты концертной проґрамы з Фестівалю Лемківской Культуры в монастырисках Кенопільской области же одбыл ся <unk> серпця Нопер будеме Юс ся пращати До цьорткула де мешкат пані Анастасия Трысь запроводила вас Анна Кырпан Оставайте здоровы до стрічы за тыжден